லீகாட் நாவலைப் படித்து முடித்து விட்டேன்.
எப்போதுமே ஒரு நாவலைப் படித்து முடித்த பின் அதை எல்லா நேரங்களிலும் தியானித்து அசை போடுவேன். மாடு வருடத்தில் பிறந்ததால் அசை போடுவது எனக்குப் பழகிவிட்டது. லீகாட் எனக்கொன்றும் புதிய சொல் கிடையாது. லீகாட், செம்போய், மம்ப்போய் போன்ற சொற்கள் எனக்குப் பழகிப்போன சொற்கள்தான். நவீன் வாழ்ந்த அதே நிலப்பரப்பில், ஏறக்குறைய அதே காலக்கட்டத்தில் இன்னொரு முனையில் பிறந்து வளர்ந்ததால், இந்தக் கதையின் கதாபாத்திரங்களை என் வாழ்நாள் முழுவதும் அருகிலிருந்து கண்டிருக்கிறேன். என்ன, ஒரு ‘ஹாய்’, ‘ஹலோ’, ‘பாய்’ என்றவாறு அவர்களைக் கடந்து போயிருக்கிறேன். அவ்வளவுதான். எனவே இது புனைவென எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அதை முழுமையாகப் புனைவென்று ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் மறுக்கிறது.
Continue reading →