ஒரு புத்தகத்தை வாசித்து முடித்த பிறகும் அதன் கருத்துக்கள் நம்முள் தொடர்ந்து வேலை செய்துகொண்டே இருந்தால், அந்த நூல் வெறும் வாசிப்பு அனுபவமாக இல்லாமல் ஒரு சிந்தனை அனுபவமாக மாறிவிடுகிறது. வெங்கட் சாமிநாதனின் ‘பாலையும் வாழையும்’ அப்படிப்பட்ட ஒரு நூல்.
முதலில் இது ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பு என்று தோன்றலாம். ஆனால் வாசிப்பு முன்னேற முன்னேற, இது கட்டுரைகளின் தொகுப்பு அல்ல என்பதும், தமிழ் இலக்கியம், கலை, படைப்பு, விமர்சனம், வாசிப்பு, சமூகச் சூழல் ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஒரு தொடர்ச்சியான விசாரணை என்பதும் தெளிவாகிறது.
இந்த நூலில் வெங்கட் சாமிநாதன் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பிச் செல்லும் மையப் புள்ளி ஒன்று உண்டு. அது தமிழ்ச் சமூகத்தின் கலை மற்றும் சிந்தனை வறட்சி. மொழிப் பெருமை, இனப் பெருமை, வரலாற்றுப் பெருமை போன்றவற்றை நாம் பெரிதும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், நிகழ்காலத்தில் நாம் என்ன உருவாக்குகிறோம் என்ற கேள்வியைத் தவிர்த்துவிடுகிறோம் என்கின்ற அவரது குற்றச்சாட்டு மிகவும் தீவிரமானது.
பல்லவர்கள் தமிழர்களா, சித்தன்னவாசல் ஓவியங்கள் நம்முடையதா, இமயத்தில் கொடி நாட்டிய வரலாறு என்ன என்பதைக் குறித்து விவாதிப்பதில் அவர் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. மாறாக, இன்று நாம் உருவாக்கும் கலை எது, இன்று நாம் கண்டடையும் புதிய பார்வை எது என்பதில்தான் அவரது கவனம் குவிகிறது. “நாம் என்னவாக இருந்தோம்?” என்பது முக்கியமல்ல; “இன்று நாம் என்ன உருவாக்குகிறோம்?” என்பதே முக்கியம் என்ற வாதம் நூல் முழுவதும் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.
இந்த நூலின் மிக முக்கியமான கருத்தியல், ‘இலக்கியம்’ மற்றும் ‘கதை சொல்லுதல்’ இரண்டும் ஒன்றல்ல என்பதுதான்.
“இலக்கியம் என்பது வேறு விஷயம். கதை சொல்லும் விவகாரம் முற்றிலும் வேறு விஷயம்.”
இந்த ஒரு வாக்கியத்திலேயே வெங்கட் சாமிநாதனின் இலக்கியப் பார்வையின் மையம் அடங்கியுள்ளது.
அவரது பார்வையில் கதை சொல்லுதல் என்பது ஒரு தொழில். அது வாசகனின் விருப்பம், சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்பு, பத்திரிகையின் தேவை போன்றவற்றுடன் தொடர்புடையது. ஆனால் இலக்கியம் அவற்றைக் கடந்து வாழ்க்கையின் ஆழமான சலனங்களையும், மனித அனுபவத்தின் அடியோட்ட அர்த்தங்களையும் தேடும் ஒரு தனித்துவமான தரிசனம். அதனால்தான் ‘ராமாயணம்’ முதல் ‘டான் க்விக்ஸோட்’ வரை, ‘வர்ஜீனியா உல்ஃப்’ முதல் ‘நதாலி சாரோத்’ வரை பல உதாரணங்களை அவர் முன்வைக்கிறார்.
இந்தப் பார்வையிலிருந்தே ‘புதுமை’ மற்றும் ‘சோதனை’ பற்றிய அவரது சிந்தனைகளும் உருவாகின்றன. புதுமை என்பது வெறும் தொழில்நுட்ப உத்தி அல்ல. அது புதிய பார்வையின் வெளிப்பாடு. ஒரு கலைஞன் உலகை மற்றவர்கள் காணாத விதத்தில் காணும் தருணத்தில்தான் உண்மையான புதுமை பிறக்கிறது. அதனால்தான் வெங்கட் சாமிநாதன் “கருவிலே திரு” என்ற கருத்தை முக்கியமாகக் கருதுகிறார். சிலரிடம் அந்தப் பார்வையின் விதை இயல்பாகவே இருக்கிறது.
ஆனால் விதை மட்டும் போதாது. அதற்கு மண் வேண்டும். அதிலிருந்துதான் “கலைஞனும் சூழலும்” என்ற கட்டுரையின் முக்கியத்துவம் தொடங்குகிறது.
வெங்கட் சாமிநாதனின் மிக ஆழமான கருத்துகளில் ஒன்று:
“கலைஞனைப் பிறப்பிப்பது சூழல் அல்ல; அவனை மலரச் செய்வது சூழல்.”
இந்த ஒரு வாக்கியமே அந்தக் கட்டுரையின் சாரம்.
கலைஞனின் உள்ளே கனன்று கொண்டிருக்கும் பொறி மாத்திரமே கலையாகிவிடுவதில்லை. அந்தப் பொறியின் இயக்கம்தான் கலையாகிறது. அந்த இயக்கத்திற்குச் சூழல் தேவை. விதை மட்டும் போதாது; மண்ணும் வேண்டும். மண் மட்டும் போதாது; விதையும் வேண்டும்.
இதற்கு உதாரணமாக அவர் ‘எழுத்து’ பத்திரிகையின் பங்கைப் பேசுகிறார். அவரது பார்வையில் ‘எழுத்து’ வெறும் இதழ் அல்ல. அது ஒரு களம். ஒரு சந்திப்பு மையம். ஒரு இலக்கியச் சூழல். அங்கேயே பல படைப்பாளிகள் தங்களது குரலைக் கண்டடைந்தனர். ந. பிச்சமூர்த்தியின் ‘பெட்டிக்கடை நாரணன்’ போன்ற படைப்புகள் புதிய கவிதை உணர்வுகளுக்கு வழி வகுத்தன. தி.சு. வேணுகோபாலன் போன்றவர்கள் மீண்டும் எழுதத் தூண்டப்பட்டனர். ஒரு உயிருள்ள சூழல் எப்படி ஒரு படைப்பாளியை மலரச் செய்கிறது என்பதற்கு இது சிறந்த உதாரணம்.
அதே நேரத்தில், ‘சமூகம் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கிறது’ என்ற மார்க்சிய விளக்கத்தையும் அவர் முழுமையாக ஏற்கவில்லை. ஒரே சமூகத்தில் ஏன் ஒருவர் கம்பனாக உருவாகிறார்? ஏன் மற்றொருவர் சாதாரண மனிதராகவே இருக்கிறார்? என்ற கேள்வியை அவர் முன்வைக்கிறார். சமூக விளக்கம் மட்டும் போதாது; தனிமனிதப் பார்வையும் முக்கியம். ஆனால் தனிமனித மேதையை மட்டும் போற்றுவதும் போதாது; அவனை மலரச் செய்யும் சூழலும் அவசியம். இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான நுண்ணிய உறவுதான் கலை வரலாற்றை உருவாக்குகிறது.
வெங்கட் சாமிநாதன் விமர்சனத்தையும் புதிதாக வரையறுக்கிறார். அவரது பார்வையில் விமர்சனம் என்பது தீர்ப்பு அல்ல; தராசு பிடித்து அளவிடும் செயலும் அல்ல. அது ஒரு வாசகரின் அனுபவப் பதிவு. ஒரு படைப்பை ஒரு லட்சம் பேர் வாசித்தால் ஒரு லட்சம் அபிப்பிராயங்கள் உருவாகலாம். அவற்றில் எதுவும் இறுதி உண்மை அல்ல.
இதனால்தான் அவர் தன்னை ‘எழுத்தாளர்’ என்றும் ‘விமர்சகர்’ என்றும் அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள தயங்குகிறார். எழுத்து என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. வாழ்க்கையே பிரதான சாதனம். காந்தியின் உதாரணத்தை முன்வைத்து அவர் கூறுவது, மனிதனின் எழுத்து, பேச்சு, செயல் ஆகியவை அவனுடைய வாழ்க்கை என்ற பெரிய வெளிப்பாட்டின் சிறு துண்டுகள் மட்டுமே என்பதுதான்.
நூலின் இறுதிப் பக்கங்களை அடையும்போது, வெங்கட் சாமிநாதன் இலக்கியத்தை வெறும் அழகியல் பொருளாகப் பார்க்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. இலக்கியம் என்பது உயிருள்ள ஒரு செயல்பாடு. அதில் மரபும் இருக்கிறது; எதிர்ப்பும் இருக்கிறது. தனிமனிதனும் இருக்கிறான்; சமூகமும் இருக்கிறது. ஆனால் இவை அனைத்தையும் மீறி ஒரு ஜீவத்துடிப்பு இருக்கிறது.
அந்த ஜீவத்துடிப்புதான் ஒரு கலைஞனைக் கலைஞனாக்குகிறது.
அதனால்தான் அவர் தொடர்ந்து வலியுறுத்தும் கருத்து:
“தன்னுடன், தன் உலகத்துடன், தன் மொழியுடன், கலைகளுடன், அறிவியலுடன், வாழ்க்கையுடன் ஜீவத்துடிப்புடன் இருக்க வேண்டும். மற்றவைத் தானாகவே நிகழும்.”
இந்த ஒரு வாக்கியத்திலேயே வெங்கட் சாமிநாதனின் கலைத் தத்துவம் முழுவதும் அடங்கியுள்ளது.
இதுவரை நான் வாசித்த ‘புதுமை, சோதனை’, ‘சில கேள்விகள் சில பதில்கள் சில தெரியாதுகள்’, ‘கலைஞனும் சூழலும்’, ‘நாற்பத்தேழு முதல் அறுபத்தேழு வரை’ போன்ற கட்டுரைகள் அனைத்தையும் ஒன்றாக இணைத்துப் பார்க்கும்போது, ‘பாலையும் வாழையும்’ ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பாக மட்டும் தோன்றவில்லை. அது தமிழ் இலக்கியத்தை எவ்வாறு வாசிக்க வேண்டும், எவ்வாறு மதிப்பிட வேண்டும், இலக்கியம் என்றால் என்ன என்று மீண்டும் சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு அறிவுப்பூர்வமான சவாலாகவே தோன்றுகிறது.
இந்த நூலின் அனைத்து கருத்துகளுடனும் ஒத்துப்போக வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் அவற்றை எதிர்கொள்ளாமல் தமிழ் நவீன இலக்கியத்தின் வளர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
அதுவே வெங்கட் சாமிநாதனின் தொடர்ந்த முக்கியத்துவம். அதுவே ‘பாலையும் வாழையும்’ நூலின் நீடித்த மதிப்பு.
