“ஒவ்வொரு கவிஞனின் கவிதை உலகிலும் மையப் படிமங்களைக் கண்டுகொள்ள முடியும். கவிதையை ரசிக்க அது அவசியமா என்று கேட்கலாம். கவிதையை நாம் ரசிப்பதே அப்படியான படிமங்களின் வழியாகவே, நமக்குத் தெரிந்தும் தெரியாமலும்.”
— எம். கோபாலகிருஷ்ணன்
முன்னுரை
ஒரு கவிஞரைப் புரிந்துகொள்வது, அவர் எழுதிய தனித்தனிக் கவிதைகளைப் புரிந்துகொள்வதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. அந்தக் கவிதைகளுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும் படிமங்கள் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று உறவுகொள்கின்றன, அவற்றின் வழியாக எத்தகைய உலகப் பார்வை உருவாகிறது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். எம். கோபாலகிருஷ்ணன் குறிப்பிடுவதுபோல், ஒவ்வொரு கவிஞரின் கவிதை உலகிலும் சில மையப் படிமங்களைக் கண்டுகொள்ள முடியும். அவை அலங்காரங்களாக மட்டும் இருப்பதில்லை; கவிஞர் உலகை அறிந்துகொள்ளும் முறையின் மொழியாகவும் அமைகின்றன.
மதாரின் ‘வெயில் பறந்தது’, ‘மாயப்பாறை’ ஆகிய இரண்டு தொகுப்புகளையும் தொடர்ந்து வாசித்தபோது, அவற்றை இணைக்கும் மைய இயக்கம் எது என்ற கேள்வி எழுந்தது. குழந்தை, வெயில், நீர், பறவை, கடவுள், பந்து, புத்தகம், காஃபி, ரயில் போன்ற படிமங்கள் இரு தொகுப்புகளிலும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் தோன்றுகின்றன. அவற்றை இணைப்பது வியப்பு மட்டுமல்ல; ஏற்கெனவே அறிந்துவிட்டதாக நினைக்கும் உலகை மீண்டும் அறிந்துகொள்ளும் மனநிலையும் ஆகும். இந்தக் கட்டுரை மதாரின் கவிதைகளை அந்தக் கோணத்தில் அணுகுகிறது.
மதாரின் கவிதைகள் முற்றிலும் புதிய உலகத்தை உருவாக்குவதில்லை. நாம் வாழும் உலகையே பழக்கத்தின் படிவத்திலிருந்து விடுவித்து, இன்னொரு முறை பார்க்கச் செய்கின்றன. வெயில் பறக்கிறது; முகத்தில் படிந்த வெயிலைக் கழுவ முடிகிறது; வாசல் தெளித்த நீர்த்துளிகள் வகுப்பறையிலிருந்து ஓடும் குழந்தைகளைப் போல விளையாடுகின்றன; குழந்தை கடவுளைத் தத்தெடுத்து வளர்க்கிறது. இவை யதார்த்தத்திலிருந்து தப்பிச் செல்லும் கற்பனைகள் அல்ல. யதார்த்தத்தின் உள்ளே நாம் கவனிக்காமல் விட்டிருக்கும் சாத்தியங்களை வெளிப்படுத்தும் கவித்துவமான அறிதல்கள்.
உலகத்தை மீண்டும் கற்றுக்கொள்ளுதல்
மனிதன் வளர வளர உலகைப் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரிக்கிறான். மரத்தின் பெயர் தெரிகிறது; பறவையின் இனத்தை அடையாளம் காண முடிகிறது; மழைக்கான அறிவியல் காரணத்தை விளக்க முடிகிறது. இந்த அறிவு தேவையானது. ஆனால் பொருட்களைப் பற்றிய தகவல்கள் பெருகும்போது, அவற்றோடு நேரடியாகக் கொண்டிருந்த வியப்பான உறவு சில நேரங்களில் மங்கிவிடுகிறது. மரத்தைப் பார்க்காமல் அதன் பெயரை நினைவுகூர்கிறோம்; மழையை உணர்வதற்கு முன்பே அதன் காரணத்தைச் சொல்லத் தொடங்குகிறோம். உலகம் அனுபவமாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, தகவல்களின் தொகுப்பாக மாறுகிறது.
கவிதை இந்தப் பழக்கத்தைத் தற்காலிகமாக நிறுத்துகிறது. அது நமக்குப் புதிய தகவலைக் கொடுப்பதைவிட, ஏற்கெனவே தெரியும் ஒன்றை வேறுவிதமாக உணரச் செய்கிறது. கவிதையை வாசித்த பிறகு உலகம் மாறியிருக்காது; ஆனால் உலகைப் பார்க்கும் நமது பார்வையில் ஒரு சிறிய இடமாற்றம் நிகழ்ந்திருக்கலாம். மதாரின் கவிதைகளின் முக்கியமான செயல்பாடு இந்த இடமாற்றத்தில்தான் இருக்கிறது.
‘வெயில் பறந்தது’ என்ற கவிதையில் இரண்டு குயில்களின் முத்தத்தின் வெப்பம் வெயிலாகி வானில் பறக்கிறது. ‘வெயில் கழுவுதல்’ என்ற கவிதையில் முகத்தில் தண்ணீர் ஊற்றுவது, வெயிலைக் கழுவும் அனுபவமாக மாறுகிறது. வெயில் இங்கே காலநிலையின் பெயராக மட்டும் இல்லை; உடலோடும் உணர்வோடும் இணைந்த அனுபவமாகிறது. அதேபோல், ‘வாசல் தெளிப்பவள் மழையாக்குகிறாள் நீரை’ என்ற கவிதையில் வாளிக்குள் அடங்கிய நீர்த்துளிகள் வகுப்பறையிலிருந்து வெளியேறும் குழந்தைகளைப் போல விளையாடச் செல்கின்றன. சாதாரணக் காட்சியின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் இயக்கத்தை இந்தப் படிமங்கள் நமக்குக் காட்டுகின்றன.
இங்கு முக்கியமானது குழந்தையைப் போல அறியாமையில் இருப்பதல்ல. ஏற்கெனவே அறிந்துவிட்டதாக நினைக்கும் உலகை மீண்டும் கவனிக்கத் தயாராக இருப்பது. அது அறிவை மறுப்பதில்லை; அறிவின் உறைந்த தன்மையைத் தளர்த்துகிறது. மதாரின் கவிதைகளில் அறிதல் என்பது ஒருமுறை முடிந்துவிடும் செயல் அல்ல; உலகத்துடனான உறவில் தொடர்ந்து நிகழும் ஒரு செயல்முறை.
படிமங்கள் சிந்திக்கும் இடம்
மதாரின் கவிதைகளில் படிமங்கள் கருத்துகளுக்குச் சேவை செய்வதில்லை; பல நேரங்களில் அவற்றின் வழியாகவே சிந்தனை உருவாகிறது. கவிஞர் முதலில் ஒரு கருத்தைத் தீர்மானித்துவிட்டு, அதற்குப் பொருத்தமான உவமையைத் தேடுவது போன்ற அமைப்பு இங்குப் பெரும்பாலும் இல்லை. ஒரு காட்சி இன்னொரு காட்சியோடு இணையும் தருணத்தில் புதிய பொருள் தோன்றுகிறது.
‘வெயில் பறந்தது’ கவிதையில் குயில்களின் முத்தம், வெப்பம், வெயில், பறத்தல் ஆகியவை தனித்தனியான கூறுகளாக இருப்பதில்லை. ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று உருவாகும் அனுபவமாக அவை இணைகின்றன. ‘வெயில் கழுவுதல்’ கவிதையில் அதே வெயில் உடலோடு ஒட்டியிருக்கும் ஒன்றாகிறது. படிமம் மாறவில்லை; அது உருவாக்கும் அனுபவம் மாறுகிறது. ஒரு படிமம் ஒரே பொருளைச் சுட்டிக்காட்டும் குறியீடாக உறைந்துவிடாமல், கவிதைக்கு ஏற்ப புதிய உறவுகளை உருவாக்குகிறது.
நீரின் படிமமும் இதேபோல் இயங்குகிறது. வாளியில் அடங்கியிருந்த நீர்த்துளிகள் குழந்தைகளைப் போல வெளியேறுகின்றன என்ற காட்சி, நீரை மனிதனாக்கும் விளையாட்டாக மட்டும் வாசிக்கப்பட வேண்டியதில்லை. அடைபட்டிருந்த இயக்கம் விடுதலையாகும் தருணத்தையும் அது நினைவூட்டுகிறது. பொருளின் இயல்பை மாற்றாமல், அதைப் பார்க்கும் பார்வையை மாற்றுவதே இங்கு நிகழ்கிறது.
புத்தகத்தின் நடுவே ஓடும் நூல் காதலியின் மார்புக்குழிவை நினைவூட்டும் படிமமாக மாறுகிறது. காஃபியை ஆற்றும் செயல், வெயில் காலத்தை ஆற்ற வேண்டிய மனிதத் தேவையோடு இணைகிறது. பந்து குழந்தையால் சமாதானப்படுத்தப்பட வேண்டிய உயிருள்ள தோழனாகிறது. இத்தகைய படிமங்கள் கவிதைக்கு வெளியே நின்று ஒரு கருத்தை விளக்குவதில்லை; அவையே கவிதையின் சிந்தனையாகின்றன.
இதனால் மதாரின் படிமங்களை நிலையான குறியீடுகளாகப் பட்டியலிடுவது போதாது. அவை எந்தச் சூழலில் தோன்றுகின்றன, எதனுடன் இணைகின்றன, வாசகரின் கவனத்தை எவ்வாறு நகர்த்துகின்றன என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். அவரது கவிதை உலகின் தனித்துவம் படிமங்களின் எண்ணிக்கையில் மட்டும் இல்லை; அவற்றுக்கிடையே உருவாகும் உறவுகளிலும் இருக்கிறது.
வியப்பின் அழகியல்
‘உலகத்தில் புதிதாக எதுவுமில்லை’ என்பது பழக்கத்தின் குரல். ‘ஒவ்வொரு கணமும் புதிதாக இருக்கலாம்’ என்பது கவிதையின் சாத்தியம். பழக்கம் பொருட்களை அடையாளங்களாகச் சுருக்குகிறது; வியப்பு அவற்றை மீண்டும் நிகழ்வுகளாகத் திறக்கிறது. மதாரின் கவிதைகளில் வியப்பு ஒரு உணர்ச்சிப் பரவசமாக மட்டும் வருவதில்லை. அது உலகைப் பார்க்கும் ஒரு முறையாகிறது.
‘வெயில் பறந்தது’ என்ற கவிதையில், இரண்டு குயில்களின் முத்தத்தில் உருவாகும் இதமான சூடு வெயிலாக மாறுகிறது; அந்த வெயில் “குக்கூ” என்றபடி வானில் பறக்கிறது. இங்கு இயற்கை காட்சியை அழகுபடுத்தும் முயற்சி மட்டுமில்லை. காதல், வெப்பம், பறவையின் குரல், வானம் ஆகியவை ஒரே அனுபவத்தில் சந்திக்கின்றன. ஒரு கணம், நாம் வழக்கமாகத் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்ளும் உலகின் கூறுகள் ஒன்றோடொன்று உருமாறுகின்றன.
‘முகத்திற்கு தண்ணீர் ஊற்றினேன் / வெயில் கழுவினேன்’ என்ற வரிகள் அன்றாடச் செயலை வேறொரு அனுபவமாக மாற்றுகின்றன. முகத்தைக் கழுவும்போது, வெயிலில் இருந்து திரும்பிய உடலின் அனுபவமும் அந்தச் செயலில் கலந்து விடுகிறது. கவிதை வெயிலைப் பற்றிய புதிய தகவலைத் தரவில்லை; வெயிலை உடலில் உணரும் நமது நினைவைக் கிளறுகிறது.
இந்த வியப்பு குழந்தைத்தனமான ஆச்சரியத்துடன் முடிவதில்லை. உலகத்தைப் பற்றிய முன்கூட்டிய முடிவுகளை ஒத்திவைத்து, ஒவ்வொரு பொருளையும் நிகழ்வையும் கவனமாகப் பார்க்கும் மனநிலையாக அது விரிகிறது. அதனால் மதாரின் கவிதைகளை வாசித்துவிட்டு வெளியே வந்தபோதும் அவை முடிந்துவிடுவதில்லை. வெயிலைப் பார்க்கும்போதும், காஃபியை ஆற்றும்போதும், குழந்தை பந்தின் பின்னால் ஓடுவதைப் பார்க்கும்போதும் கவிதையின் படிமம் நம்முடன் திரும்பி வருகிறது.
ஆன்மிகத்தின் புதிய மொழி
தமிழ் நவீனக் கவிதையில் இறைமை பலவிதமான நிலைகளில் வெளிப்பட்டிருக்கிறது: பக்தியாகவும், மறுப்பாகவும், சந்தேகமாகவும், தத்துவக் கேள்வியாகவும். மதாரின் கவிதைகளில் இறைவன் பெரும்பாலும் அதிகாரத்தின் உயர்ந்த இடத்தில் நிற்பதில்லை. அன்றாட வாழ்வின் உறவுகளுக்குள் கலந்து நிற்கும் ஒரு படிமமாகத் தோன்றுகிறார். இங்கு ஆன்மிகம் ஒரு கோட்பாட்டை நிறுவுவதைக் காட்டிலும், இறைவனுடனான உறவை மீண்டும் சிந்திக்கச் செய்கிறது.
‘என் குழந்தை கடவுளைத் திருடிவிட்டது’ என்ற கவிதையில், திருப்பிக் கொடுக்கலாம் என்று மனம் திருந்திய தருணத்திலும், கடவுளுக்குச் சொந்தக்காரர் யார் என்ற கேள்வி எழுகிறது. இறுதியில் குழந்தை கடவுளைத் தத்தெடுத்து வளர்க்கிறது. வழக்கமாகக் கடவுள் மனிதனைப் படைத்து வளர்ப்பவர் என்ற புரிதலை இந்தப் படிமம் தலைகீழாக்குகிறது. ஆனால் இது வெறும் கேலியாகவோ மறுப்பாகவோ அமையவில்லை. கடவுளை அதிகாரத்திலிருந்து அன்பு மற்றும் பராமரிப்பின் உறவுக்குள் கொண்டு வருகிறது.
‘சஜ்தாவில் குழந்தை’ கவிதையில் தொழுகை முடிந்து உருகி அழும் ஈமான்தாரியின் கண்ணீரைப் போல நடிக்கக் குழந்தைக்குத் தெரியாது என்ற வரிகள் வருகின்றன. இங்கு மையமாக இருப்பது சடங்கின் சரி–தவறு அல்ல; நடிப்புக்கும் இயல்பான உணர்வுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு. குழந்தையின் இயலாமை குறையாக மட்டும் இல்லாமல், போலித்தனமற்ற இருப்பின் அடையாளமாகிறது.
‘தக்பீர் கட்டிவிட்டு / ஓடி விளையாடும் குழந்தையிடம் / அல்லாஹுத்தஆலா விளையாடுகிறான்’ என்ற படிமத்திலும் இறைவன் கண்காணிக்கும் அதிகாரமாக இல்லாமல், விளையாட்டில் பங்கேற்கும் தோழனாக மாறுகிறார். ‘கர்ப்பிணிப் பெண்ணுக்கான பிறந்தநாள் பரிசு’ என்ற கவிதையில், கடவுள் தன் பரிசை அவளுடைய வயிற்றில் வைத்திருக்கிறார் என்ற காட்சி, பிறப்பையும் காத்திருப்பையும் ஆன்மிக அனுபவமாக்குகிறது.
இந்தக் கவிதைகளில் மத அடையாளங்கள் மறைந்து போவதில்லை; அவற்றின் வழியாக உருவாகும் மனித உறவுகளே முன்னுக்கு வருகின்றன. குழந்தையின் விளையாட்டு, தாயின் காத்திருப்பு, உயிர்களின் இயல்பான இயக்கம் ஆகியவற்றுக்குள் இறைமையை உணரச் செய்யும் பார்வை இங்குச் செயல்படுகிறது. மதாரின் ஆன்மிகம் வாசகரை ஒரு மதக் கோட்பாட்டை ஏற்கச் செய்வதற்குப் பதிலாக, உலகை இன்னும் கருணையுடனும் மென்மையுடனும் பார்க்க அழைக்கிறது.
துயரத்தின் உருமாற்றம்
மதாரின் கவிதைகளில் வியப்பும் விளையாட்டும் மட்டுமல்ல, துயரமும் முக்கியமான இடம் பெறுகிறது. ‘துக்கம் ஒரு பரிசுப் பொருள்’ என்ற தலைப்பே நம்முடைய வழக்கமான புரிதலைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. துக்கம் பொதுவாகச் சுமை, இழப்பு அல்லது காயம் என்று கருதப்படுகிறது. அதை ஒரு பரிசுப் பொருளாகக் குறிப்பிடுவது, துயரத்தை அழகுபடுத்தும் எளிய முயற்சியாக இல்லாமல், அதனுடன் மனிதன் கொண்டிருக்கும் உறவைப் புதிதாகப் பார்க்கும் அழைப்பாக வாசிக்கப்படலாம்.
அந்தப் பரிசு வளர்வதில்லை, நடப்பதில்லை, தவழ்வதில்லை; ஆனால் நம்மைவிட்டு அகலுவதுமில்லை என்ற கவிதையின் இயக்கம், சில அனுபவங்களை முழுமையாக வெல்லவோ மறக்கவோ முடியாது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. அவற்றோடு வாழக் கற்றுக்கொள்வதே சில நேரங்களில் சாத்தியமாகிறது. கவிதையின் இறுதியில் வரும் ‘அதன் தொனி மௌனம் / அதன் பணி பிணியறுப்பு’ என்ற வரிகள் துயரத்தின் முரண்பட்ட இயல்பை வெளிப்படுத்துகின்றன. அது பேசாத ஒன்றாக இருந்தாலும், மனிதனுக்குள் நிகழும் மாற்றத்தில் பங்கெடுக்கிறது.
இதைத் துயரம் அவசியமானது அல்லது எல்லா வலியும் மனிதனை மேம்படுத்தும் என்ற பொதுவான முடிவாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. கவிதை முன்வைப்பது அதைவிட நுட்பமான சாத்தியம்: துயரத்தை உடனடியாக மறைத்துவிட முடியாதபோது, அதை அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். அந்த அனுபவம் மனிதனை மென்மையாக்கவும், பிறரின் வலியை உணரச் செய்யவும் கூடும். மதார் துயரத்தை நாடகமாக்காமல், அதன் மௌனமான பின்விளைவுகளை நோக்குகிறார்.
இந்த அணுகுமுறை அவரது கவிதைகளின் பிற படிமங்களோடும் தொடர்புடையது. வெயிலைக் கழுவும் செயலில் உடலின் சோர்விலிருந்து மீளும் முயற்சியை வாசிக்க முடிகிறது; ஊருக்குத் திரும்பும் மனிதன் பார்க்கும் காட்சிகள், வெளியுலகத்தை மட்டுமல்ல, அவனுக்குள் நிகழும் மாற்றத்தையும் வெளிப்படுத்தலாம். இவ்வாறு துயரம் தனிமையான கருப்பொருளாக நிற்காமல், வியப்பு, அன்பு, நினைவு ஆகியவற்றோடு உரையாடுகிறது.
பொருட்களின் மறை வாழ்க்கை
மனிதன் பயன்படுத்தும் பொருட்களுடன் அவனுக்கு நெருக்கமான உறவு இருந்தாலும், பயன்பாடு அவற்றைப் பற்றிய கவனத்தைச் சுருக்கிவிடுகிறது. ஒரு புத்தகம் வாசிப்பதற்கான பொருளாகவும், ஒரு பந்து விளையாட்டுப் பொருளாகவும், ஒரு மதுக்குவளை குடிப்பதற்கான பாத்திரமாகவும் மட்டுமே தெரிகின்றன. கவிதை அவற்றை மீண்டும் கவனத்தின் மையத்துக்குக் கொண்டுவருகிறது. மதாரின் கவிதைகளில் பொருட்கள் உயிரற்ற பின்னணிகளாக இல்லாமல், மனித அனுபவத்துடன் உறவுகொள்ளும் உருவங்களாக மாறுகின்றன.
‘ஒயின்ஷாப்பில் ஒரு மதுக்குவளை’ கவிதையில், கழுவப்படாமல் கிடந்த குவளைக்குச் சிறகுகள் முளைத்து அது மேசைகளில் பறந்து வருகிறது. இந்தப் படிமத்தை வெறும் விநோதக் கற்பனையாகப் பார்க்காமல், கவனிக்கப்படாமல் கிடக்கும் பொருளின் மறைந்த இயக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதாக வாசிக்கலாம். பயன்பாடு முடிந்துவிட்டதாலேயே ஒரு பொருளின் கவித்துவ வாழ்க்கையும் முடிந்துவிடுவதில்லை.
புத்தகத்தின் நடுவே ஓடும் நூல் காதலியின் மார்புக்குழிவை நினைவூட்டும் படிமமாகிறது. இங்கு வாசிப்பும் உடலுணர்வும் எதிரெதிரான தளங்களாக இருப்பதில்லை; ஒரு பொருளின் அமைப்பு இன்னொரு அனுபவத்தைத் திறக்கிறது. பந்தைப் பற்றிய கவிதையில் குழந்தை அதை அடிக்கிறது; அது மீண்டும் துள்ளி வருகிறது; குழந்தை அழுகிறது; பிறகு பந்தை முத்தமிட்டுச் சமாதானப்படுத்துகிறது. பந்து விளையாட்டுப் பொருளாக மட்டுமில்லாமல், மனம் புண்படும் நண்பனாகிறது. குழந்தையின் பார்வையில் பொருட்களுக்கும் உணர்வு உண்டு; கவிதை அந்தப் பார்வையை வாசகரிடம் கொண்டு வருகிறது.
ரயில் ஓவியனுக்காக அசைவற்று நிற்கும் உருவமாக மாறும் கவிதையிலும் இதே உருமாற்றம் நிகழ்கிறது. வழக்கமாகப் பயணத்தையும் வேகத்தையும் குறிக்கும் ரயில், இங்கு வரையப்படுவதற்காகக் காத்திருக்கும் காட்சியாகிறது. பொருட்களின் வழக்கமான பண்புகளை மறுப்பதில்லை கவிதை; அவற்றுக்குள் இன்னொரு சாத்தியத்தைத் திறக்கிறது.
இதனால் மதாரின் கவிதைகளில் உயிருள்ளவை, உயிரற்றவை என்ற பிரிவு மென்மையாகிறது. பொருட்களை மனிதர்களாக்குவது மட்டுமே அவரது நோக்கம் அல்ல. மனிதனுக்கும் அவன் வாழும் உலகிற்கும் இடையிலான உறவை மீண்டும் உணரச் செய்வதே முக்கியம். ஒரு புத்தகம், ஒரு பந்து, ஒரு குவளை, ஒரு ரயில் ஆகியவற்றை நாம் வேறுவிதமாகப் பார்க்கத் தொடங்கும்போது, கவிதை அதன் எல்லையைத் தாண்டி அன்றாட வாழ்வுக்குள் நுழைகிறது.
மதாரின் கவிதைகளின் சாத்தியங்களும் எல்லைகளும்
மதாரின் கவிதைகளின் பலம் அவற்றின் எளிய மொழியிலும் அசாதாரணமான படிமங்களிலும் இருக்கிறது. ஆனால் எளிமை என்பது தானாகவே கவித்துவ வெற்றியை உறுதிசெய்யும் பண்பு அல்ல. ஒரு படிமம் புதுமையாக இருப்பது மட்டுமே போதாது; அது கவிதையின் உள்ளார்ந்த அனுபவத்தோடு இணைந்து இயங்குகிறதா என்பதே முக்கியம். மதாரின் சிறந்த கவிதைகளில் படிமம் விளக்கத்தைத் தேவையற்றதாக்கும் அளவுக்குத் தன்னிறைவு பெறுகிறது. சில இடங்களில், அந்தப் படிமத்தின் சாத்தியங்களை விமர்சகர் மிக விரிவாக விளக்கும்போது, கவிதையின் திறந்த தன்மையை ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளுக்குள் அடைத்துவிடும் அபாயமும் இருக்கிறது.
இந்தக் கவிதைகளை வாசிக்கும்போது, அவற்றின் எல்லா அர்த்தங்களையும் ஒரே மையக் கருத்துக்குள் கொண்டுவர வேண்டுமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. வியப்பு, அறிதல், ஆன்மிகம், துயரம், பொருட்களின் மறை வாழ்க்கை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை என்றாலும், ஒவ்வொரு கவிதையும் தனித்த அனுபவமாகத் திகழ்கிறது. அவற்றை ஒரே அழகியல் விளக்கத்திற்குள் அடக்கிவிடாமல், அந்தத் தனித்துவத்தையும் காப்பது அவசியம்.
இரண்டு தொகுப்புகளையும் இணைக்கும் தொடர்ச்சியை இக்கட்டுரை முன்னிறுத்தினாலும், அந்தத் தொடர்ச்சி வேறுபாடுகளை அழித்துவிடக் கூடாது. ஒவ்வொரு கவிதையும் ஒரே அளவில் வெற்றிபெறுகிறது என்று கருதுவதற்குப் பதிலாக, எந்த இடங்களில் படிமம் உயிர்பெறுகிறது, எந்த இடங்களில் அது வாசகரின் விளக்கத்தை அதிகம் சார்ந்திருக்கிறது என்று தனித்தனியாக ஆராய்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும். இந்தக் கேள்விகள் மதாரின் கவிதைகளின் மதிப்பைக் குறைப்பதற்காக அல்ல; அவற்றின் செயல்பாட்டை இன்னும் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்வதற்காக.
இன்றைய வாசகருக்கு மதார் ஏன் தேவை?
இன்றைய வாழ்க்கை தகவல்களால் நிரம்பியிருக்கிறது. எதையும் விரைவாகத் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது; ஆனால் ஒரு விஷயத்தோடு நீண்ட நேரம் தங்கி அதை உணர்வதற்கான கவனம் குறைந்து வருகிறது. இந்தச் சூழலில் மதாரின் கவிதைகள் வாசகரை மெதுவாக நிறுத்துகின்றன. ஒரு குயிலின் முத்தத்தைப் பார்க்கவும், வெயிலை உடலில் உணரவும், காஃபியின் நறுமணத்தைக் கவனிக்கவும், வாசல் தெளிக்கப்பட்ட நீர்த்துளிகளின் இயக்கத்தைப் பார்க்கவும் அழைக்கின்றன.
அவரது மொழி வாசிக்க எளிதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அந்த எளிமை அனுபவத்தின் எளிமை அல்ல. சில கவிதைகள் உடனடியாக மனதில் பதிகின்றன; அவற்றின் உறவுகளையும் மறைபொருள்களையும் உணர மீண்டும் வாசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. கவிதையின் ஆழம் எப்போதும் கடினமான மொழியில்தான் இருக்கும் என்ற எண்ணத்துக்கு மதாரின் கவிதைகள் மாற்றான அனுபவத்தை முன்வைக்கின்றன.
மதம், குழந்தை, இயற்கை, துயரம், காதல் ஆகியவற்றைப் பேசும்போது, மதார் அவற்றை ஒரு கருத்தை நிரூபிப்பதற்கான கருவிகளாக மாற்றுவதில்லை. அன்றாட அனுபவத்துக்குள் அவை எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன என்பதைப் பார்க்கிறார். இதனால் அவரது கவிதைகள் வாசகருக்கு முடிவான பதில்களை வழங்குவதில்லை; கவனிக்கப்படாதவற்றைப் பற்றிய புதிய கேள்விகளை உருவாக்குகின்றன. உலகத்தைப் பற்றிய நமது அறிவு முழுமையானது அல்ல என்பதை உணர்த்தும் இந்தப் பணிவு, அவரது கவிதைகளின் முக்கியமான பங்களிப்பாகிறது.
முடிவுரை
ஒரு கவிதைத் தொகுப்பை வாசித்து முடித்த பிறகு, அதிலிருந்து நம்முடன் எது பயணிக்கிறது என்பதே அதன் நீண்டகால மதிப்பை உணர்த்துகிறது. சில கவிதைகள் ஒரு வரியாக நினைவில் நிற்கின்றன; சில கவிதைகள் நமது பார்வையையே மாற்றுகின்றன. மதாரின் ‘வெயில் பறந்தது’, ‘மாயப்பாறை’ ஆகிய தொகுப்புகளில், வெயில் பறக்கும் காட்சி, குழந்தை கடவுளைத் தத்தெடுக்கும் காட்சி, நீர்த்துளிகள் விளையாட ஓடும் காட்சி, பந்தைச் சமாதானப்படுத்தும் குழந்தை ஆகியவை தனித்தனிக் கவிதைகளின் எல்லையைத் தாண்டி ஒரு கவிதை உலகத்தை உருவாக்குகின்றன.
இந்தக் கட்டுரை முன்வைக்கும் மைய வாதம் இதுதான்: மதாரின் கவிதைகளின் அழகியல் வியப்பில் மட்டும் இல்லை; படிமத்தில் மட்டும் இல்லை; ஆன்மிகத்தில் மட்டும் இல்லை. இவை அனைத்தையும் இணைக்கும் அடிப்படை இயக்கம் உலகத்தை மீண்டும் அறிந்துகொள்ளும் மனநிலையாகும். நாம் பார்த்துவிட்டதாகவும், புரிந்துகொண்டுவிட்டதாகவும், பெயரிட்டுவிட்டதாகவும் நினைக்கும் உலகை இன்னொரு முறை கவனிக்க அழைக்கும் கவிதைகளாக அவை செயல்படுகின்றன.
இந்த உலகில் குழந்தை ஒரு வயதைக் குறிப்பதோடு முடிவதில்லை; அது திறந்த மனதின் சாத்தியத்தையும் நினைவூட்டுகிறது. வெயில் காலநிலையின் பெயராக மட்டும் இல்லாமல், உணர்வின் உருவமாகிறது. கடவுள் ஒரு கோட்பாட்டின் எல்லைக்குள் மட்டும் நிற்காமல், உறவின் வழியாக வெளிப்படுகிறார். பொருட்கள் பயன்பாட்டுக்கான கருவிகளாக மட்டுமில்லாமல், மனித அனுபவத்தின் பங்காளிகளாக மாறுகின்றன.
எம். கோபாலகிருஷ்ணன் சுட்டிக்காட்டும் மையப் படிமங்களின் வழியாக மதாரின் கவிதை உலகை அணுகும்போது, குழந்தை, வெயில், நீர், கடவுள், பறத்தல், அன்றாடப் பொருட்கள் ஆகியவை மீண்டும் மீண்டும் புதிய உறவுகளை உருவாக்குவதைப் பார்க்க முடிகிறது. அந்த உறவுகள் உலகத்தை விளக்குவதில்லை; அதனுடன் உரையாடுவதற்கான வாய்ப்பைத் திறக்கின்றன.
ஒரு நல்ல கவிதை புதிய சிந்தனையை அளிக்கலாம். இன்னும் ஆழமான கவிதை, நாம் பார்க்கும் முறையையே மாற்றுகிறது. மதாரின் கவிதைகளை வாசித்த பிறகு உலகம் மாறுவதில்லை; ஆனால் வெயிலைப் பார்க்கும் கண், மழையை உணரும் மனம், குழந்தையை அணுகும் அன்பு, பொருட்களைத் தொடும் மென்மை ஆகியவை மாறக்கூடும். அந்த மாற்றத்தின் சாத்தியமே அவரது கவிதைகளின் அமைதியான சாதனை.
வெயில் இன்னும் பறந்துகொண்டிருக்கிறது. அதை மீண்டும் பார்க்கத் தெரிந்த கண்களைத் தனது கவிதைகளின் வழியாக நமக்குப் பரிசளிக்கிறார் மதார்.
