பகுதி ஒன்று — ஒரு செல்லமான வாசகக் குற்றம்

என் வாசிப்பு மேசையில் ம. நவீனுக்காக ஒரு சிறிய அநீதி தொடர்ந்து நடக்கிறது. எத்தனை செவ்வியல் நாவல்கள் ‘அடுத்து நான்தான்’ என்று வாசிக்கப்படாமல் காத்திருந்தாலும், அவருடைய புதிய படைப்பு ஒன்று வந்தால் அது இயல்பாக வரிசையின் முதல் இடத்தில் அமர்ந்துவிடும். அதை அங்கே அமர்த்துவது புத்தகம் அல்ல; நான்தான். அந்த வாசகக் குற்றத்தை நான் தயக்கமின்றி, கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியோடும் தொடர்ந்து செய்கிறேன். செவ்வியல் படைப்புகள் ஏற்கெனவே பல ஆண்டுகள் காத்திருக்கின்றன; இன்னும் சில நாட்கள் காத்திருக்கட்டுமே என்ற வசதியான நியாயமும் உடனே கிடைத்துவிடுகிறது.

நவீனின் கதையுலகம் எனக்கு அளிக்கும் இழுப்புக்கு அதன் விறுவிறுப்பு மட்டும் காரணமல்ல. வாழ்வின் எந்தப் பரப்பைத் தொட்டாலும், அதன் மண்ணும் மொழியும் வெறும் பின்னணியாக நிற்பதில்லை. பசி, வக்கிரம், கருணை என மனித அகத்தில் மறைந்து கிடப்பவற்றைத் தனக்கே உரிய புனைவுலகமாக மாற்றும் அவரது கலைமீது எனக்குள்ள நம்பிக்கையும் அந்த இழுப்புக்குக் காரணம். ஆனால் பிடித்த எழுத்தாளரின் நூலை முதலில் எடுத்துக்கொள்வது வாசகனின் உரிமை; அதை முதலில் வெற்றிபெறச் செய்வது விமர்சனம் அல்ல. அதனால்தான் இந்த வாசிப்பை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரித்துக்கொள்கிறேன். முதல் பகுதி நவீனின் புதிய நூலுக்காக மற்ற புத்தகங்களை வரிசையில் பின்னுக்குத் தள்ளும் என் பாசத்துக்கானது. இரண்டாவது பகுதி, அந்தப் பாசத்தையே பதிலாக ஏற்காமல் லீகாட் எழுப்பும் கேள்விகளுடன் நிற்கும் வாசிப்புக்கானது.

பகுதி இரண்டு — வெளிச்சம் திரும்பும் திசை

ஒரு நிஷா அவனை அறுநூறு ரிங்கிட்டுடன் கதவுக்கு வெளியே நிறுத்துகிறாள். இன்னொரு நிஷா, பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, அவன் கழுத்தைப் பிடித்துத் தன் உடலிலிருந்து அவனை விலக்குகிறாள். முதல் மறுப்பு சொல்லின் அளவில் முடிகிறது; இரண்டாவது மறுப்புக்கு ஒரு பெண் தன் உடல் முழுவதையும் தற்காப்பாக மாற்ற வேண்டியிருக்கிறது. அவற்றுக்கிடையில் தீபன் ஓர் ஆயுளை வாழ்ந்திருக்கிறான். உடல் முதிர்ந்து தந்தையாகவும் தாத்தாவாகவும் மாறியிருக்கிறது; “இல்லை” என்பதைக் கேட்கும் மனம் மட்டும் பதினாறாம் வயதின் அவமானத்திலேயே நின்றுவிட்டதா என்ற பிளவிலிருந்து, ம. நவீனின் லீகாட் காயத்துக்கும் வன்முறைக்கும் நடுவிலுள்ள இருண்ட வெளியைத் திறக்கிறது. முதல் நிஷாவின் மறுப்பைத் தனது ஆண்மைக்கான அவமானமாகத் தீபன் ஏற்றுக்கொள்கிறான். இரண்டாவது நிஷாவிடம் அவன் பாலியல் வல்லுறவுக்கு முயல்கிறான். இரண்டையும் ஒரே காயத்தின் தொடர்ச்சியாக வாசித்தால், புரிதல் எளிதில் விலக்காகிவிடும். முற்றாகப் பிரித்துவிட்டால், தீபனை உருவாக்கிய இருள் வெறும் தீமையாகச் சுருங்கிவிடும். நாவல் அந்த இரண்டு வசதிகளையும் மறுக்கிறது. பேத்தியின் கைகள் அவன் குரலை நிறுத்திய இடத்திலிருந்து, அவனுடைய கையெழுத்து தொடங்குகிறது.

அந்தக் கையெழுத்தின் முதல் வேலை கடந்த காலத்தைப் பதிவுசெய்வதல்ல; நிஷா தன்னை எங்கிருந்து பார்க்க வேண்டும் என்பதற்கான இடத்தை அமைப்பது. “அந்த இரவில் ஏன் உன்னிடம் அப்படி நடந்துகொண்டேன் என்பது இப்போதுவரை புரியவில்லை” என்று தீபன் தொடங்குகிறான். பெயரிட வேண்டிய செயல் “அப்படி” என்ற சொல்லுக்குள் சுருங்குகிறது; அதைச் சுற்றி ஒரு மாதத்தில் வெடித்த பசி, அவமானம், காமம், வன்முறை, ஏமாற்றம் விரிகின்றன; அவற்றின் வேர்களோ தந்தையின் மரணம், குடும்பச் சிதைவு, கனகாவின் வருகையும் மறைவும், மாறனின் நட்பு எனப் பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னால் செல்கின்றன. காரணம் தெரியவில்லை என்று சொல்லும் மனிதன், காரணத்திற்கான மேடையை மிக நுணுக்கமாக அமைக்கிறான். இது முற்றிலும் பொய்யான தன்னிலை விளக்கம் அல்ல. மரணத்தின் அருகில் நின்று தன் இருளைத் திறக்க முயலும் உண்மை அதில் இருக்கிறது. ஆனால் உண்மை அதிகாரமற்றதல்ல. தன் சிறுமைகளை ஒளிக்காமல் சொல்லும் தீபன், அவற்றை எந்த வரிசையில் பார்க்க வேண்டும் என்பதையும் தீர்மானிக்கிறான். கையெழுத்து இருளை அகற்றவில்லை; அதைக் காண வேண்டிய கோணத்தை முன்மொழிகிறது. தன்னை வெளிப்படுத்துகிறவன், வாசகரின் பார்வைக்கான சட்டத்தையும் சேர்த்தே உருவாக்குகிறான்.

அந்தப் பார்வையில் தெளிவாகத் தெரியும் தீபனின் முகம், அவனுக்குள் தனியாக உருவானதல்ல. பலர் தங்களுக்குத் தெரிந்த பெயர்களை அதன்மீது எழுதியிருக்கிறார்கள். சிங்கப்பூரிலிருந்து வந்து போன அப்பாவின் அன்பு சில தொடுதல்களில் இருந்திருக்கலாம்; அதை மகன் உணர்ந்து பெயரிடுவதற்குள் மரணம் வந்துவிடுகிறது. அப்பா வேறொரு பெண்ணுடன் உறவில் இருந்ததை அறிந்து உடைந்த அம்மாவின் கண்களில் அவன் மகனாக மட்டும் இருப்பதில்லை; தந்தை விட்டுச் சென்ற வேலைகளையும் வெற்றிடத்தையும் சுமக்க வேண்டிய உடலாகவும் மாறுகிறான். பள்ளியில் அவனது கருமையும் மெலிவும் கேலிக்கான காரணங்களாகின்றன; கனகாவின் வருகையால் அவனிடமிருந்து விலகியிருந்த “மாயாட்” என்ற பழைய பெயர், அவள் மறைந்தபின் மீண்டும் படிந்த உயிரற்ற சோர்வைக் கண்டு பிறரது வாயில் திரும்புகிறது. சப்ரி அதே கால்களில் பாயத் தயாரான “பூமா”வைப் பார்க்கிறார். மாறன் பின்னர் அந்த வேகத்திற்கு “லீகாட்” என்று பெயரிடுகிறான். ஒரே உடல், பார்க்கிறவர்களின் தேவைக்கேற்பப் பிணமாகவும் மலைச்சிங்கமாகவும் ஆயுதமாகவும் மாறுகிறது. அந்தப் பெயர்கள் ஒவ்வொன்றும் அவனுள் இருந்த ஓர் உண்மையைத் தொட்டன; எதுவும் அவனை முழுமையாக அறியவில்லை. அவற்றை இணைத்து “நான்” என்று சொல்லக்கூடிய பார்வையும் அவனுள் உருவாகவில்லை. ஆகவே தீபன் தன்னைப் பிறர் கண்களிலிருந்து திரட்டிக்கொண்டான். பின்னர் பிறரையும் அவர்கள் யார் என்பதிலிருந்து அல்ல, தன்னை எப்படிப்பட்டவனாக உணரச் செய்கிறார்கள் என்பதிலிருந்து பார்க்கத் தொடங்கினான். அவனை முதன்முறையாக வேறுவிதமாகப் பார்த்த கண்கள், ஒரு புதிய மாணவியுடன் பள்ளிக்குள் வந்தன.

கனகா தீபனைப் பார்த்தாள் என்று சொல்வது போதாது; அவன்மீது ஏற்கெனவே படிந்திருந்த பார்வைகளை அகற்றிப் பார்த்தாள். பள்ளி முழுவதும் கனகாவை நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. கனகா மட்டும், மற்றவர்கள் ஒரே பெயரில் முடித்துவிட்ட தீபனை மீண்டும் பார்க்கத் தொடங்கினாள். அவனுடைய கருமையை நிறக்குறைபாடாகவும் உடல்வாசனையை அவமானத்தின் சான்றாகவும் அவள் ஏற்கவில்லை. முடியைச் சீர்செய்வதும் உடையை மாற்றுவதும் வெளியே நடந்த சிறிய வேலைகள். அவள் செய்த பெரிய மாற்றம், அவன் தனது உடலுக்குள் கூனாமல் நிற்கப் பழக்கியதுதான். அவள் அருகில் இருந்த நாட்களில் தீபனின் உடல் பெரிதாக மாறவில்லை; அந்த உடலுக்குள் அவன் நிற்கும் உயரம் மாறியது. இதுவே கனகா கொடுத்த மிகப் பெரிய பரிசும் அதன் மறைந்த ஆபத்தும். தன் மதிப்பை அவன் கண்டடைந்த இடம் தனக்குள் இல்லை; அவளுடைய கண்களில் இருந்தது. அவள் சொல்லாமல் பள்ளியைவிட்டு மறைந்தபோது, தீபன் ஒரு பெண்ணை மட்டும் இழக்கவில்லை. தன்னை இழிவின்றிப் பார்க்க உதவிய பார்வையையும் இழந்தான். பின்னர் கண்ணாடியில் தோன்றுவது “கனகா உருவாக்கிச் சென்ற முகம்.” கண்ணாடி அந்த முகத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்தது; அதை நோக்கியிருந்த கண்களைத் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை. ஆனால் மறைவதற்கு முன்பே கனகா அவனுக்குள் இன்னும் ஆழமான திறப்பொன்றை நிகழ்த்தியிருந்தாள்: பார்வை என்பது எதைப் பார்க்கிறோம் என்பதில் மட்டும் இல்லை; எங்கிருந்து பார்க்கிறோம் என்பதிலும் இருக்கிறது. அதைச் சொல்ல அவள் அவனைப் பாலிங் மலையின் உச்சிக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

பாலிங் மலை உச்சியில் தீபன் சூரிய உதயத்தைப் பார்க்கிறான்; கனகா, சூரியனைச் சுற்றி ஒளியால் மாறிக்கொண்டிருக்கும் உலகைப் பார்க்கிறாள். அவனுக்குச் சூரியன் ஒரு பொருள். அவளுக்கு அது கடல், காடு, கைலாசம் என ஒவ்வொரு வெளியுடனும் புதிதாக உருவாகும் உறவு. உதிப்பது ஒரே சூரியனாக இருந்தாலும், அது ஒரே காட்சியாக இருப்பதில்லை. பார்க்கப்படும் பொருள் தனக்குள் முழு அர்த்தத்தையும் வைத்திருப்பதில்லை; அதை நோக்கும் இடமும் அந்த அர்த்தத்தில் பங்கேற்கிறது. இதுவே லீகாட் நாவலின் மறைந்த வாசிப்பு விதி. அந்த உயரத்தில் திறந்த உலகையும் தீபன் கனகாவின் அருகாமைக்குள் உடனே சுருக்கிக்கொள்கிறான்; ஆசை, பார்வையைத் தனக்குத் தேவையான அளவுக்குக் குறைத்துவிடுகிறது. தீபன் செய்ததை அவன் நின்ற இடத்திலிருந்து பார்க்கும்போது பசி, அவமானம், தந்தையின்மை, உடலின் கொந்தளிப்பு தெரிகின்றன. பேத்தி நிஷா நின்ற இடத்திலிருந்து பார்க்கும்போது வன்முறை தெரிகிறது. ஒரு பார்வை மற்றொன்றை அழிக்க முடியாது. பார்க்கும் இடம் மாறினால் பொருள் மாறலாம்; நிகழ்ந்தது மாறாது. இதை இன்னொரு சிறிய தருணம் மேலும் ஆழமாக்குகிறது. மூன்றாம் பிறையைத் தவறவிட்டபோது அடுத்த மாதம் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று தீபன் சொல்கிறான். கனகா கண்ணீரோடு சிரிக்கிறாள். நிலா திரும்பலாம். தவறவிட்ட கணம் திரும்பாது. அந்த மலைமேல் தீபன் உலகைப் பார்க்கும் ஒரு வழியைப் பெற்றான்; கனகா மறைந்தபின் அந்த இடத்தைப் பள்ளியின் கூட்டுக் கண்கள் மீண்டும் பிடித்துக்கொண்டன.

***

கனகா மறைந்தபின் தீபனின் துக்கத்திற்குப் பள்ளியில் மொழி இல்லை. அவனுடைய மௌனத்தை மாணவர்கள் மீண்டும் “மாயாட்” என்று வாசிக்கிறார்கள். விக்கி கனகாவின் பெயரை இழிவாகச் சொன்ன கணத்தில், அதுவரை தாங்கப்பட்டிருந்த துக்கம் உடலுக்குத் தெரிந்த ஒரே மொழிக்குள் பாய்கிறது. குத்து விழுகிறது. விக்கியோடு சேர்ந்து கூட்டம் அவன்மீது வைத்திருந்த பழைய முகமும் தரையில் விழுகிறது. ஒரு பெண்ணின் மறைவைத் தாங்க முடியாமல் நின்ற சிறுவனை யாரும் பார்க்கவில்லை; இன்னொரு சிறுவனை வீழ்த்திய உடலை எல்லோரும் பார்க்கிறார்கள். துக்கம் கைத்தட்டைப் பெறுவதற்கு முன் வன்முறையாக மொழிமாற வேண்டியிருந்தது. “செம்ம லீகாட் மச்சோ நீ” என்ற மாறனின் பாராட்டு அந்தக் குத்துக்குப் புதிய பெயரையும், அந்தப் பெயருக்கு ஆண்மையின் கவர்ச்சியையும் தருகிறது. சப்ரி இதே வேகத்தில் ஓட்டப்பந்தய வீரனைப் பார்த்திருந்தார். காலணி, பயிற்சி, காலம் என்று அவர் திறந்த பாதையைத் தீபன் வெட்கத்தால் ஏற்கவில்லை. சப்ரி வேகத்திடமிருந்து பொறுமையைக் கேட்டார்; மாறன் அதற்கு உடனடியாகப் பார்வையாளர்களைக் கொடுத்தான். மனித ஆற்றல் பிறக்கும்போதே அறத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துவிடுவதில்லை. அதற்குக் கிடைக்கும் பயிற்சியும் பெயரும் பார்வையாளர்களுமே அதன் வழியை நிர்ணயிக்கின்றன. தீபன் துக்கத்திலிருந்து வெளியேறவில்லை. அது மற்றவர்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய ஆற்றலாக அவனிடமிருந்து வெளியேறியது.

மாறன் காட்டிய உலகில் ஒவ்வொரு பொருளுக்குப் பின்னாலும் பணம் இருந்தது; ஒவ்வொரு பணத்திற்குப் பின்னாலும் ஒரு பெண் உடல் தெரிந்தது. கரும்பும் கம்பியும் பள்ளி வசூலும் அந்த மாற்றுக் கணக்கின் ஆரம்பப் பயிற்சிகள். கோவிலுக்கு வந்த பெயரற்ற சிறுமியின் கழுத்தில் சங்கிலி மின்னும்போது, அந்தக் கணக்கு முதன்முறையாக ஒரு முகத்தை அடைகிறது. அவள் குளத்தில் மீனைப் பார்க்க விரும்புகிறாள்; தீபன் அவளுடைய கழுத்தில் அறுநூறு ரிங்கிட்டுக்கான வழியைப் பார்க்கிறான். அவள் நீருக்குள் ஓர் உயிரைத் தேடுகிறாள். அவன் அவளிடம் ஒரு விலையைத் தேடுகிறான். பாலிங்கில் சுற்றியிருப்பதைப் பார்க்கக் கற்ற கண்கள், இங்கே சுற்றியிருப்பதைத் திட்டமாக வாசிக்கின்றன. மாமாவின் நல்ல பெயர், கோவிலோடு இருந்த பழக்கம், இரவில் எரிந்த விளக்குகள், தன்னைச் சந்தேகிக்காத குழந்தை—பாதுகாப்பின் ஒவ்வொரு அடையாளமும் குற்றத்திற்கான மறைவாகிறது. முந்தைய திருட்டுகளில் தீபன் பொருட்களை எடுத்தான்; இங்கே மாறன் சங்கிலியைப் பறிப்பதற்காக ஒரு குழந்தையின் நம்பிக்கையைத் தீபன் முதலில் எடுத்துப் பயன்படுத்துகிறான். இந்தத் திருட்டுக்கு அவனுடைய “லீகாட்” வேகம் தேவையில்லை. குழந்தையை மெதுவாக அருகே வரச் செய்த அவன் முகத்தின் நம்பகத்தன்மையே மாறனுக்குப் போதுமானதாகிறது. இந்தக் காட்சியில் தீபன் தன் கையால் சங்கிலியைப் பறிக்கவில்லை; ஆனால் தன்னை நல்லவன் என்று எண்ணிய ஒரு பார்வையைக் குற்றத்தின் கருவியாக்குகிறான். கோவிலில் ஒளிக்குப் பஞ்சமில்லை. நம்பிக்கைதான் அந்தக் குற்றத்திற்குத் தேவையான நிழலைத் தருகிறது.

கோவிலின் வெளிச்சத்திலிருந்து ஜாலாம்பாரு கடையின் நெருப்புக்குள் தீபன் வந்து விழுகிறான். இதுவரை ஓடவும் குத்தவும் பறிக்கவும் பழகிய உடல், இங்கே பாத்திரம் கழுவவும் குப்பை சுமக்கவும் சட்டுவத்தைச் சுழற்றவும் கற்கிறது. அடுப்பின் முன் வேகம் மட்டும் உணவாகாது; அளவு தவறினால் சுவை கெடும், கணம் தவறினால் மீ கருகும். சப்ரியிடம் ஏற்க மறுத்த பயிற்சி, பசியின் கட்டளையாக இங்கே திரும்பி வருகிறது. கண்களும் மூக்கும் சொல்லும் பதத்தில் தீபன் மீ கோரெங்கைப் பிரட்டும்போது, அவனுடைய “லீகாட்” முதன்முறையாக ஒரு தொழிலின் நுட்பத்தைப் பெறுகிறது. ஆனால் உழைப்பு மனிதனைத் தானாகச் சுத்தப்படுத்தும் என்று நாவல் நம்பவில்லை. வாடிக்கையாளரின் வசை தட்டில் எச்சிலாகத் திரும்புகிறது; விச்சுவுடனான உரசலில் உடல் மீண்டும் அதிகாரத்தை நாடுகிறது.

கடையின் அடுப்பு ஜாலாம்பாருவையும் வேறுவிதமாகச் சமைத்திருக்கிறது. ஊருக்காக ஓடி, பிறர் சிக்கலில் லாக் அப் வரை சென்ற மனிதன், கடன், கூலி, நேரம் ஆகியவற்றின் கணக்கில் இறுகிய முதலாளியாகிறான். ஜாலாம்பாருவின் கட்டளைகளில் தமிழுடன் மலாய் சொற்கள் மோதுகின்றன; வாடிக்கையாளரின் அவசரத்தில் மொழி சுருங்குகிறது; பாத்திரங்களின் சத்தமும் எண்ணெய் வாசனையும் வாக்கியங்களுக்கு வேலை நேரத்தின் வேகத்தை அளிக்கின்றன. இந்தக் கலப்பு மொழியும் ரொட்டி சானாயின் மணமும் மீ கோரெங்கின் வெப்பமும் வெறும் உள்ளூர் நிறமல்ல. பசி எவ்வாறு தொழிலாகிறது, உதவி எவ்வாறு கடனாகிறது, நன்றி எவ்வாறு உழைப்பை இலவசமாக்குகிறது என்பதற்கான மண் அவை. ஒரே அடுப்பு தீபனின் வேகத்திற்குத் திறனை அளிக்கிறது; மாமாவின் கனிவின்மேல் கரியைப் படியச் செய்கிறது.

அந்தக் கரியைத் தன் உடலில் அதிகம் சுமந்தவன் விச்சு. அவன் அருகில் இருந்தபோது மாமாவும் தீபனும் அவனைப் பெரும்பாலும் வெளியில் தெரிந்த குணங்களால் அளந்தார்கள்: சீண்டும் நாக்கு, பீரை நோக்கி நீளும் கை, அசுத்தத்தை நகைச்சுவையாக்கும் பழக்கம். அவன் ஊருக்குத் திரும்பிச் சென்றபின்தான், நோயுற்ற குழந்தையின் சிகிச்சைக்காக மூவாயிரம் வெள்ளி கொடுத்து, எஞ்சிய கடனைத் தீர்க்கவும் அவன் முயன்றிருந்ததை ஜாலாம்பாருவின் வாயிலாகத் தீபன் அறிகிறான். அந்த அறிதல் பழைய விச்சுவை அழித்துவிட்டு நல்லவனை உருவாக்கவில்லை. தெரிந்த மனிதனுக்குள் பார்க்கப்படாத இன்னொரு மனிதனைச் சேர்க்கிறது. விச்சு நல்லவனாக மாறவில்லை; அவனைப் பற்றிய வாசிப்புதான் தாமதமாக மனிதமானது. விச்சு சென்றபின், பாதி அடைக்கப்பட்ட கடையின் இருளில் ஜாலாம்பாரு அழுகிறார். கடையின் வெளிச்சத்தில் முதலாளியாக இறுகியிருந்தவர், இருளில்தான் பழைய ஜாலாம்பாருவாக மீள்கிறார்.

பின்னர் விச்சுவின் பெட்டிக்குள், விலைச்சீட்டின் பின்புறத்தில் எழுதப்பட்டிருந்த சில வரிகளைத் தீபன் கண்டடைகிறான். அந்தச் சிறு குறிப்பு, இறுதியில் வரும் முதிய தீபனின் நீண்ட கையெழுத்துக்கு ஓர் அமைதியான முன்னொலியாகிறது. இரண்டிலும் நேரில் சொல்லப்படாத ஒன்று எழுத்தாக வந்து, வாழ்ந்த உறவின் பொருளைப் பின்னோக்கி மாற்றுகிறது. ஆனால் அவற்றின் இயக்கம் எதிரெதிரானது. விச்சுவின் குறிப்பு அவன்மீது இருந்த தீர்ப்பைத் திறக்கிறது; தீபனின் கையெழுத்து தன்மீது வரவிருக்கும் தீர்ப்புக்கு ஒரு பார்வைத் தடம் அமைக்கிறது. ஒருவன் சில அறிவுரைகளையும், இரண்டு பரிசுகளையும், ஓர் அங்பாவையும் விட்டுச் செல்கிறான். மற்றவன் ஓர் ஆயுளையே முன்னிறுத்தி, செய்ததை அதன் நிழலில் வைக்கிறான். விச்சுவைப் பற்றிய இந்தத் தாமதமான அறிதல் தீபனின் பார்வையை ஒரு கணம் திறக்கிறது; ஆனாலும் அவன் அங்பாவை எடுத்துக்கொண்டு நிஷாவை நோக்கிச் செல்கிறான். ஒருவரைத் தவறாகப் பார்த்ததை உணர்வது, பிறரைத் தனது தேவைக்காகப் பார்ப்பதை உடனே நிறுத்திவிடுவதில்லை.

அங்பாவின் சிவப்பு உறைக்குள் தீபன் பணத்தை மட்டும் எடுத்துச் செல்லவில்லை; அறுநூறு ரிங்கிட் ஒரு பெண்ணின் “ஆம்” ஆக மாறிவிடும் என்ற நம்பிக்கையையும் எடுத்துச் செல்கிறான். முன்பு அறுநூறு ரிங்கிட்டை விலையாகச் சொன்ன பாலியல் தொழிலாளியான நிஷா, பணம் வந்தபின்னும் அவனை மறுக்கிறாள். அவளுடைய தொழிலுக்கு விலை இருக்கலாம்; அந்த விலை அவளுடைய தேர்வை ரத்து செய்வதில்லை. அவளுடைய மறுப்பு வெளிப்படுத்துவது, அவனிடம் குறைந்திருந்தது பணம் மட்டுமல்ல; பெண்ணைத் தனி விருப்பமுள்ள உயிராகப் பார்க்கும் பார்வையும்தான். சமூகம் “வாங்கக்கூடியவள்” என்று பெயரிட்ட பெண்ணிடம்தான், பணம் சம்மதமாக மாறாது என்ற நாவலின் தெளிவான அறம் வருகிறது. கனகாவின் அணுக்கம் ஓர் “ஆம்”; நிஷாவின் மறுப்பு ஓர் “இல்லை.” இரண்டும் அந்தப் பெண்களின் விருப்பத்தைச் சொல்கின்றன. தீபன் அவற்றைத் தன்னைப் பற்றிய தீர்ப்புகளாக வாசிக்கிறான். கனகாவின் “ஆம்” அவனுக்கு ஆண்மையின் சான்றாகிறது; நிஷாவின் “இல்லை” அதே ஆண்மைக்கு நேர்ந்த அவமானமாகிறது. கலைவாணியின் மொழி இவ்விரண்டுமல்ல. உடல்நலமின்றிக் கிடக்கும் அவனைத் தேடி வருகிற அவளுடைய பரிவு, பதிலை எதிர்பாராத அக்கறை. ஆனால் பரிவு கதவைத் திறந்ததும், தீபன் அதன் பின்னால் ஓர் உடலைத் தேடுகிறான். பெண்கள் அவனிடம் காதல், மறுப்பு, கருணை என வெவ்வேறு மொழிகளில் பேசுகிறார்கள்; அவன் அவற்றையெல்லாம் தனது பசியின் ஒரே மொழிக்குள் மொழிபெயர்க்கிறான். அந்தத் தவறான மொழிபெயர்ப்பின் கடைசியில், அவனுடைய பசியை அவனைவிடத் துல்லியமாக வாசிக்கும் ரத்னா நிற்கிறாள்.

நிஷா மறுத்த இடத்தில் காயமடைந்த தீபனின் பசியை ரத்னா வாசிக்கிறாள். ஆனால் ஒருவரைத் துல்லியமாக வாசிப்பது, அவருக்குச் செய்யப்படுவதைத் தானாகவே அறமாக்கிவிடாது. ரத்னாவுக்கும் தனிமையும் உடலின் வேட்கையும் இருக்கலாம்; அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது, அவள் அணுகிய சிறுவனின் வயதையும் நிலையையும் மறக்கச் சொல்லாது. தீபனுக்குள் ஆசை இருந்ததை நாவல் மறைக்கவில்லை. ஆசை மட்டும் இருவரையும் சமமானவர்களாக்குவதில்லை. இது இரண்டு பெரியவர்களின் உடன்பட்ட உடலுறவு அல்ல; வயதிலும் அனுபவத்திலும் பராமரிப்பின் இடத்திலும் மேலே நிற்கும் ஒரு பெண்ணுக்கும் பதினாறு வயதுச் சிறுவனுக்கும் இடையே நிகழ்வது. அவள் அவனை இகழாமல் அவனது பசியை அறிகிறாள்; அதே நேரம் அந்தப் பசியின் போக்கையும் முடிவையும் தன் கையில் வைத்திருக்கிறாள். முன்னரே கனவில் வந்த பெண்பன்றியின் பசி இந்த நிகழ்வின்மீது படர்ந்து, காமம், விழுங்குதல், பலியாதல் ஆகியவற்றை ஒரே இருண்ட படிமத்தில் சேர்க்கிறது. ஆனால் கனவு நிகழ்வின் அறத்தைத் தீர்மானிக்க முடியாது. அவன் வாயை மூடும் ரத்னாவின் கை இந்தக் காட்சியின் அகற்ற முடியாத முள்: ஒரே கை அவனை அணைக்கிறது; அதே கை அவன் குரலுக்கான வழியையும் அடைக்கிறது.

பின்னர் தீபன் அவளைக் கையெடுத்து வணங்குகிறான். அந்த வணக்கம் நிகழ்வின் புனிதத்துக்கான சான்றல்ல; தன்னைவிடப் பெரிய அனுபவத்தை வேறு எந்த மொழியிலும் தாங்க முடியாத சிறுவனின் சைகையாகவும் இருக்கலாம். அவள் அவனது ஆணவத்தை அடக்கினாள் என்று சொல்லலாம்; அவனது எல்லை அங்கே மதிக்கப்பட்டதா என்பதையும் கேட்க வேண்டும். ரத்னாவிடம் அருளும் ஆளுகையும் ஒன்றையொன்று மறைத்தபடி நிற்கின்றன. அவள் முன் தீபன் பணிகிறான்; அவள் முன் வாசகர் பணிய வேண்டியதில்லை. அந்த வணக்கத்தைக் கடந்து பார்த்தால்தான், அவளிடமிருந்து எழுந்தவன் ஏன் ஆணாக அல்ல, சிறுவனாகத் தாயின் மடியை நோக்கிச் செல்கிறான் என்பது தெரியும்.

ரத்னாவிடமிருந்து எழுந்த தீபன் ஆண்மையின் வெற்றியுடன் வீடு திரும்பவில்லை; தன்னை இன்னும் முழுவதுமாக நிராகரிக்காத மூன்று இடங்களை நோக்கிச் செல்கிறான். ஒரு சொல். ஒரு வாலாட்டல். ஒரு மடி. சாரதா அவனை மீண்டும் “தம்பி” என அழைக்கிறாள். ஒருகாலத்தில் அவன் பார்வையால் மீறிய அவளுடைய தனிமை அந்தச் சொல்லால் அழிந்துவிடவில்லை. “தம்பி” அவனை நிரபராதியாக்குவதில்லை; ஒரு தவறே அவனுடைய ஆயுள் முழுவதற்குமான பெயராகிவிடக் கூடாது என்று உறவை மட்டும் மீண்டும் திறக்கிறது. கறுப்பனுக்கு அந்த அளவு மொழியும் தேவையில்லை. அது தீபனை அறத்தீர்ப்பால் அல்ல, வாசனையால் அடையாளம் காண்கிறது. ஊரின் நினைவில் அவன் செய்த குற்றமாகச் சுருங்கியிருந்தபோது, நாயின் நினைவில் அவன் திரும்பிவந்த மனிதனாக இருக்கிறான். தாயின் ஏற்பு இன்னும் சிக்கலானது. ஊரார் சூழ்ந்தபோது அவள் கொடுத்த அடி, மற்றவர்கள் அவன்மீது கை வைக்காமல் தடுக்கும் மறைமுக அரணாகவும் மாறுகிறது. பாதுகாப்பு அங்கே தண்டனையின் வேடத்தை அணிகிறது. பின்னர் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளும் மடி நீதிமன்றமல்ல; ஆதலால் விடுதலைத் தீர்ப்பும் வழங்குவதில்லை. அந்த மடியில் நாவலின் நீண்ட உடல் வரலாற்றை ஒரு வினைச்சொல் முடிக்கிறது: “உடலை முழுமையாகத் தளர்த்திக்கொண்டேன்.” ஓடிய, அடித்த, விறைத்த, ஆயுதமாகிய உடல் முதன்முறையாகத் தளர்கிறது. அந்த மடி தீபனைத் தாங்குகிறது; அவன் செய்ததை அல்ல. உலகம் அவனை மீண்டும் தனக்குள் ஏற்றுக்கொண்டது. அந்த ஏற்பிலிருந்து பிறருக்கு இடமளிக்கும் மனிதன் மட்டும் பிறக்கவில்லை. அவன் எங்கே தவறிப்போனான் என்பதைச் சொல்ல வேண்டிய ஆயுளையே நாவல் அடுத்த பக்கத்தில் காணாமல் ஆக்குகிறது.

***

அந்தக் காணாமை வெறும் காலச்சுருக்கமல்ல. பதினாறு வயதில் தீபன் கடந்த ஒரு மாதத்தை மையமாகக் கொண்டு பால்யம் வரை பின்னோக்கி விரியும் நாவல், அங்கிருந்து பேத்தியிடம் பாலியல் வல்லுறவுக்கு முயன்ற முதியவனின் இரவுக்குத் தாவுகிறது. இடையில் அவன் ஒரு மகனுக்குத் தந்தையாகியிருக்கிறான்; தந்தையானபின் தன் தந்தையின் அகத்தை அறிந்திருக்கிறான்; மகனைத் தலையிடாமல் கவனித்திருக்கிறான்; அவனது குரலைக் கேட்டாலே பேத்தி மிரளும் அளவுக்கு அச்சம் குடும்ப உறவுக்குள் இடம்பிடித்திருக்கிறது. ஆனால் இவை வாழ்க்கையாக விரிவதில்லை—கையெழுத்தில் விழுந்த சில நிழல்களாகவே கிடைக்கின்றன. அந்த நிழல்கள் இரண்டு தீபன்களுக்கிடையே எந்தத் தொடர்பையும் உருவாக்கவில்லை என்று சொல்ல முடியாது. பேத்தியின் எதிர்ப்பு தன்னை மீண்டும் பதினாறு வயதுச் சிறுவனாக மாற்றியதாகவும், இடைப்பட்ட தசாப்தங்களை அந்த “ஆன்மச் சிதைவின்” கூர்மையை மழுங்கடிக்கப் பயன்படுத்தியதாகவும் தீபனே எழுதுகிறான். மனம் கடந்துவிடாத ஒரு தருணம், காலம் மாறியபின் வேறொரு உடல்மீது மீண்டும் நிகழ முயல்வதை நாவல் இதன் வழி திறக்கிறது. ஒரு பெண்ணின் “இல்லை” பின்னாளிலான பாலியல் வன்முறையின் காரணமல்ல; அந்த “இல்லை”யை மற்றொருவரின் எல்லையாக அறியாமல், தன் ஆண்மைக்கு நேர்ந்த அவமானமாகப் பதுக்கிக்கொண்ட மனம், அதிகாரம் வாய்த்த இன்னொரு தருணத்தில் அதை வன்முறையாக மீண்டும் நிகழ்த்துகிறது. இந்த உளவியல் சாத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்வது, இடைப்பட்ட ஆயுளின் வெற்றிடத்தைப் போக்குவதில்லை.

அந்த அவமானம் தந்தைமை, மகனுடனான மௌனம், குடும்ப அதிகாரம், முதுமை ஆகியவற்றைக் கடக்கும்போது எவ்வாறு புதிய வடிவங்களை எடுத்தது? தன்னைத் தாங்கிய அனுபவங்கள் ஏன் பிறரின் எல்லையை மதிக்கும் அறமாக அவனுக்குள் மாறவில்லை? இதுவே காணாமல் போன ஆயுள். புனைவின் கட்டமைப்பில் இந்தத் தாவல் ஒரு மின்னல் வெட்டு; மனத்தின் கட்டமைப்பில் அது காயம் காலத்தைத் தோற்கடிக்கும் வட்டம். ஆனால் மனித வாழ்வின் கட்டமைப்பில், அந்த வட்டம் உருவான பாதைகள் இன்னும் வரையப்படவில்லை. அந்த இடைவெளியே முடிவின் அதிர்ச்சியைப் பெருக்குகிறது; அதே இடைவெளி முதிய தீபனின் வன்முறையைப் பதின்ம வயதுக் காயம் ஒன்றுக்குள் வாசகர் சுருக்கிவிடும் அபாயத்தையும் உருவாக்குகிறது. எனவே இது நாவல் உளவியல் பாலமொன்றையும் அமைக்காத போதாமை அல்ல; அது சுட்டிய பாலத்தின் மீது ஒரு முழு மனித ஆயுளை நடத்திக் காட்டாமல் விட்ட தேர்வு. அந்தத் தேர்வு வாசகருக்கான திறப்பாகவும், நாவல் இன்னும் ஆழமாகப் புனைந்திருக்கக்கூடிய இடமாகவும் ஒரே நேரத்தில் எஞ்சுகிறது.

அந்த வெற்றிடத்தில் தீபனின் இடைப்பட்ட ஆயுள் மட்டும் மறையவில்லை; அவனைச் சுற்றி வாழ்ந்தவர்களும் மறைகிறார்கள். மகனைத் தலையிடாமல் கவனித்ததாக அவன் சொல்கிறான். தந்தையிடமிருந்து வந்த “குருதிக்குணம்” என்று தீபன் தனது மௌனத்துக்கு ஒரு மரபை அளிக்கிறான். மரபு ஒரு சாயலை விளக்கலாம்; ஒருவரின் தேர்வையோ செய்ததன் அறக்கணக்கையோ சுமக்க முடியாது.

அதைவிடக் கூர்மையான மௌனம் பேத்தி நிஷாவைச் சுற்றி உள்ளது. பாலியல் தொழிலாளிக்கும் பேத்திக்கும் ஒரே பெயர் அமைந்திருப்பது நாவலின் காயத்தை வட்டமாக்குகிறது. அந்தப் பெயரைப் பேத்திக்குத் தீபனே வைத்தான் என்று உரை உறுதிப்படுத்தவில்லை; குறியீட்டின் காந்தம் நம்மை அப்படி ஊகிக்கச் செய்கிறது. அந்தக் காந்தத்தை உணர்வது வாசிப்பின் உரிமை; ஊகத்தை நிகழ்ந்த செய்தியாக மாற்றாதிருப்பது அதன் நிதானம். தீபன் பேத்தியைப் படித்தவள், அகம் விழித்தவள், மானுட உளவியலை அறிந்தவள் என்று உயர்த்துகிறான். அந்தப் புகழ்ச்சிக்குள் ஒரு மறைமுகச் சுமை இருக்கிறது: அவனால் காயமுற்றவளே அவனைப் புரிந்துகொள்ளவும் வேண்டியிருக்கிறது. நிஷா அவன் கழுத்தைப் பிடித்து நிறுத்துகிறாள்; தன் உடலைக் காக்கும் அந்தக் கணத்துக்குப் பிறகு அவளுடைய குரல் கேட்பதில்லை. அவள் அவன் குரலை நிறுத்திய இடத்திலிருந்து தொடங்கும் கையெழுத்து, முழு நாவலையும் அவனுடைய குரலால் நிரப்புகிறது. இது தன்னிலை விவரிப்பின் மிகப் பெரிய ஆற்றல்; அதே வடிவம் உருவாக்கும் மறைப்பும் இதுதான். தீபன் தனது இருளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவர முயல்கிறான். அவனால் காயமுற்றவள் அந்த வெளிச்சத்தின் விளிம்பில் நிறுத்தப்படுகிறாள்.

***

நிகழ்வுகளை மட்டும் பிரித்தெடுத்தால், லீகாட் ஒரு விறுவிறுப்பான ஜனரஞ்சகக் கதைக்குத் தேவையான அனைத்தையும் கொண்டிருக்கிறது: வேறொரு பெண்ணுடன் உறவு வைத்திருந்த தந்தை, உடைந்த தாய், கேலிக்குள்ளாகும் சிறுவன், ரௌடி நண்பன், சங்கிலிப் பறிப்பு, பாலியல் தொழிலாளியின் நிராகரிப்பு, பதினாறு வயதுத் தீபனுக்கும் வயதுவந்த ரத்னாவுக்கும் இடையிலான உடலுறவு, தாயின் மடி, இறுதியில் பெயரிடப்படாமல் வெளிப்படும் பாலியல் வல்லுறவு முயற்சி. காமக் காட்சிகளைத் தனித்தெடுத்து வாசித்தால், நாவலை பாலியல் கிளர்ச்சியின் பதிவாகச் சுருக்கவும் முடியும். சில காட்சிகளின் உணர்ச்சிவேகம் அதை மெல்லுணர்வுக் கதையாக அனுபவிக்கவும் இடமளிக்கிறது. ஆனால் தீவிர இலக்கியம் மெதுவாக நகரவேண்டும் என்ற சட்டமில்லை. வாசகனை விரைவாக இழுத்துச் சென்றபடியே அவனுடைய தீர்ப்பை மெதுவாக்குவதுதான் இந்நாவலின் குறிப்பிடத்தக்க புனைவு நுட்பம். தீபனின் உடலைப் போலவே கதைசொல்லும் குரலும் முதலில் பாய்கிறது; அர்த்தம் பல இடங்களில் பின்னால் வந்து சேர்கிறது. முதல் நபர் குரல் நிகழ்வுகளை நெருக்கமாக்குகிறது; அதே நெருக்கம் அவன் பார்க்காதவற்றையும் நம்மிடமிருந்து மறைக்கிறது. குத்து வெறும் வீரமாக நிலைப்பதில்லை; அதன் உள்ளிருந்து துக்கம் எழுகிறது. சங்கிலிப் பறிப்பு சாகசமாக முடிவதில்லை; நம்பிக்கையைத் திருடிய முகம் தெரிகிறது. உடலுறவு காம நிறைவாக அடங்குவதில்லை; வயது, அச்சம், சம்மதம், ஆளுகை ஆகிய கேள்விகளால் மீண்டும் திறக்கப்படுகிறது. தாயின் மடி மீட்பாகத் தோன்றினாலும், பின்னைய வன்முறை அதன் எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது. இவ்வாறே நாவல் தனது ஜனரஞ்சகமான வேகத்தைத் தீவிரமான மறுவாசிப்பாக மாற்றுகிறது.

இருப்பினும் ஆபத்து முற்றாக விலகவில்லை. ரத்னாவைச் சுற்றும் யட்சித் தோற்றம் அதிகார ஏற்றத்தாழ்வுக்கு ஆன்மிக ஒளி பூசக்கூடும்; இரண்டு நிஷாக்களின் குறியீட்டு ஒற்றுமை வாழ்வின் சிக்கலை மிக நேர்த்தியான வட்டமாக அடைக்கக்கூடும்; கடைசி அதிர்ச்சியின் ஒளியில், காணாமல் போன தசாப்தங்களை ஒரே காயத்தின் தொடர்ச்சியாக வாசகர் நிரப்பிவிடக்கூடும். இவை நாவலை வீழ்த்தும் குறைகளல்ல. அதன் உயரம் எங்கு முடிந்து அதன் நிழல் எங்கு தொடங்குகிறது என்பதைக் காட்டும் விளிம்புகள்.

அந்த விளிம்பில்தான் லீகாட் தனது பெரிய தரிசனத்தை அடைகிறது. தீபனின் பெருந்துயரம் அவனை யாரும் பார்க்கவில்லை என்பதல்ல. கனகா அவனுக்குப் புதிய கண்களைக் கொடுத்தாள்; சப்ரி அவன் வேகத்தில் ஓட்டப்பந்தய வீரனைப் பார்த்தார்; விச்சுவின் குறிப்பு மனிதனைத் தவறாக அளந்ததை உணர்த்தியது; சாரதாவின் “தம்பி”, கறுப்பனின் வாலாட்டல், தாயின் மடி ஆகியவை ஒரு செயலுக்கு அப்பாலும் அவனை ஏற்றுக்கொண்டன. பலர் அவனைப் பார்த்தும், தாங்கியும், புதிய கண்களைக் கொடுத்தும் சென்றபிறகும், பிறரை அவர்களாகப் பார்க்கும் பார்வையாக அவனால் அந்த அனுபவங்களை மாற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆகவே இது காயமுற்ற சிறுவனுக்குள் மறைந்திருக்கும் ஒளியைத் தேடும் நாவல் மட்டும் அல்ல; குணமாகாத காயம் தன்னை உரிமையாகக் கருதத் தொடங்கும் கணத்தைக் கவனிக்கும் நாவல். தீபனின் காயத்தின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம்; அதனால் அவன் செய்த வன்முறையின் எடை குறைவதில்லை. காரணங்களைக் கண்டடைவது வினையின் அறக்கணக்கை அழிப்பதல்ல. தீபன் தன்னை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவர எழுதுகிறான்; வாசகர் செய்ய வேண்டியது அந்த விளக்கை அணைப்பதல்ல—அதன் திசையை நிஷாவை நோக்கியும் திருப்புவது. அப்போதுதான் தீபன் மீதான பரிவும் நிஷாவுக்கான நீதியும் ஒன்றையொன்று அழிக்காமல் நிற்க முடியும்.

ஒரு குத்துக்குப் பிறகு தீபனின் ஆற்றலை “லீகாட்” என்று மாறன் முதலில் பெயரிடுகிறான்; பின்னர் உள்ளூர் இசையின் உயிர்த்துடிப்பைக் குறிக்கவும் அதே சொல் ஒலிக்கிறது. தாக்குதலிலிருந்து இசைக்குச் சொல்லை நகர்த்தும் இந்த இரண்டாவது பயன்பாடே தலைப்பின் அளவை விரிக்கிறது. லீகாட் என்பது வேகம் மட்டும் அல்ல; உடலில் வடிவம் தேடும் சுறுசுறுப்பான இயக்க உயிர்த்துடிப்பு. சப்ரி அதை ஓட்டமாக வடிவமைக்க முயல்கிறார். மாறன் அதை வன்முறைக்கும் குற்றத்திற்கும் திருப்புகிறான். ஜாலாம்பாரு கடையின் அடுப்பு அதற்குத் தொழிலின் நுட்பத்தைக் கற்பிக்கிறது. இக்பால் அதன் ஆற்றலுக்கு வடிவம் தேவை என்பதைச் சொல்கிறார்; ரத்னா அது கலையாக வேண்டும் என்கிறாள். ஆனால் வடிவம் பெற்ற வேகம் தானாகவே அறமாகிவிடுவதில்லை. யாருக்காக, யார்மீது, எந்த எல்லைக்குள் அது செல்கிறது என்பதே அதன் பொருளைத் தீர்மானிக்கிறது. தீபனின் இயக்கம் ஓட்டமாகவும் குத்தாகவும் திருட்டாகவும் உழைப்பாகவும் காமமாகவும் இறுதியில் கையெழுத்தாகவும் மாறுகிறது; எந்த வடிவத்திலும் அது பிறரின் எல்லையை அறியும் திசையை நிலையாகப் பெறவில்லை. அவன் ஓடியதெல்லாம் தனது இருளின் சுற்றளவுக்குள். அந்தச் சுற்றிலிருந்து ஒரு பார்வையை இன்னொரு பார்வைக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டிய விழிப்பே வாசகரின் லீகாட். தீபனின் லீகாட் அவன் எழுதிய கடைசி வரியில் நின்றுவிடுகிறது. வாசகருடையது நிஷாவின் சொல்லப்படாத கதையிலிருந்து அப்போதுதான் தொடங்குகிறது.