ம. நவீன் எழுதிய ‘லீகாட்’ என்ற உள்ளூர் தமிழ் நாவலை வாசித்து முடித்தேன். இந்நாவல் ஒரு சாதாரண இளைஞனின் வாழ்க்கைக் கதையாக மட்டும் அமைந்துவிடாமல், இளையோர் குற்றச்செயல்கள், சக மாணவர்களின் அழுத்தம், உடல் மற்றும் மனரீதியான வன்முறை, தனிமை, பாலுணர்வு, தாழ்வு மனப்பான்மை, அங்கீகாரத்திற்கான ஏக்கம் போன்ற பல்வேறு உளவியல் மற்றும் சமூகப் பிரச்சினைகளை ஆழமாகப் பேசுகிறது.

நாவலின் மையக் கதாபாத்திரமான தீபன், ஒரு சாதாரண இடைநிலைப் பள்ளி மாணவன். கருமையான நிறமும், சமூகத்தின் வழக்கமான அழகுக் கண்ணோட்டத்திற்குப் பொருந்தாத தோற்றமும் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு சாபமாகவே மாறுகின்றன. சக மாணவர்களின் கேலி, கிண்டல், அவமானப்படுத்துதல், வாய்மொழி மற்றும் உடல் ரீதியான துன்புறுத்தல்கள் ஆகியவை அவனது இளம் மனதை படிப்படியாகப் பாதிக்கின்றன. எதிர்த்து நிற்க முடியாத நிலையில், அவன் சக மாணவர்களிடமிருந்து, குறிப்பாகத் தன் இனத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்களிடமிருந்தே விலகிச் செல்லத் தொடங்குகிறான்.

ஆனால், அவனுக்குள் மறைந்திருக்கும் மற்றொரு திறமையை அவனது விளையாட்டு ஆசிரியர் கண்டுகொள்கிறார். ஓட்டப்பந்தயத்தில் அவனுடைய அபாரமான திறமையை அறிந்து, அவனுக்கு ‘பூமா’ [Puma] என்ற புனைப்பெயரையும் சூட்டுகிறார். பள்ளியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அளவுக்கு அவன் தேர்வு செய்யப்படுவது, அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமையக்கூடியதாக இருந்தது. ஆனால் போட்டி நாளன்று அணிவதற்கேற்ற ஓட்டக் காலணி இல்லாத காரணத்தால் அவன் போட்டியில் கலந்துகொள்ளவில்லை. திறமை இருந்தும், வறுமையும் சூழ்நிலையும் ஒருவருடைய வாய்ப்புகளை எவ்வாறு பறித்துவிடுகின்றன என்பதற்கு இச்சம்பவம் ஒரு வேதனையான எடுத்துக்காட்டாக அமைந்துள்ளது.

இந்நிலையில், அவனுடைய வகுப்பில் புதிதாகச் சேரும் அழகான பெண், அவனுடன் நட்பை ஏற்படுத்திக்கொள்கிறாள். அந்நட்பின் பின்னணியில் இருக்கும் அவளுடைய உண்மையான நோக்கத்தைத் தீபனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. பின்னர் அவள் பள்ளியை விட்டு விலகிச் சென்றபோதுதான், அந்த உறவு அவனது மனதில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் அவன் உணர்கிறான். இளம் பருவத்தில் உருவாகும் நட்பும் ஈர்ப்பும் எவ்வாறு ஒரு பக்குவமற்ற மனதைப் பாதிக்கின்றன என்பதை ஆசிரியர் இப்பகுதியில் நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறார்.

தீபனின் வாழ்க்கையில் மற்றொரு முக்கியமான திருப்பம் மாறன் என்ற பள்ளித் தோழன் மூலம் ஏற்படுகிறது. தன்னைத் தொடர்ந்து கொடுமைப்படுத்தி வந்த விக்கி என்ற மாணவனைத் தீபன் ஒரு கட்டத்தில் எதிர்த்து வெற்றி பெறுகிறான். ஆனால் அந்த வெற்றி அவனை நல்ல பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லாமல், மாறனின் தூண்டுதலால் தவறான மற்றும் சமூக விரோதச் செயல்களை நோக்கி இழுத்துச் செல்கிறது. இங்கு நாவல் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: ஒரு குழந்தையின் தவறான நடத்தைக்கு அவன் மட்டுமே காரணமா? அல்லது அவனைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களும் சூழலுமா?

தீபனின் வாழ்க்கையில் மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டும் சம்பவங்களில் ஒன்று, அண்டை வீட்டுப் பெண் குளிப்பதை அவன் எட்டிப் பார்த்த நிகழ்வாகும். விக்கி மற்றும் அவனது கூட்டத்தினரால் தாக்கப்பட்ட பின்னர், உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் தீபன் வீட்டில் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தான். அந்த நேரத்தில், அருகிலிருந்த கூரையின் மீது ஏறிச் சென்று, அண்டை வீட்டுப் பெண் பொதுக் குளியலறையில் குளிப்பதை எட்டிப் பார்த்தான். இச்செயல் அவனது தாயால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதுடன், அண்டை வீட்டாரின் கண்டனத்திற்கும் அவன் உள்ளாகிறான்.

இந்தச் சம்பவம் தீபனின் இளம் பருவ மனநிலையையும், அவனுள் உருவாகிக் கொண்டிருந்த கட்டுப்பாடற்ற பாலுணர்வு மற்றும் ஆர்வத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. அதேவேளை, அவன் ஏற்கெனவே எதிர்கொண்டிருந்த உடல் மற்றும் மனரீதியான வன்முறைகளும், அவனது தனிமையும், வழிகாட்டுதலற்ற இளமைப் பருவமும் அவனுடைய நடத்தையில் எவ்வாறு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதையும் இந்நிகழ்வு சிந்திக்க வைக்கிறது. ஆசிரியர் இந்தச் சம்பவத்தை வெறும் தவறான செயலாக மட்டும் சித்தரிக்காமல், அதன் பின்னணியில் இருக்கும் ஒரு இளைஞனின் சிக்கலான உளவியல் நிலையையும் வாசகர் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் காட்சிப்படுத்துகிறார்.

இந்தச் சம்பவங்களுக்குப் பின்னர் தீபன் தனது மாமாவின் பினாங்கிலுள்ள உணவகத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கு உணவகத் தொழிலாளியாகப் பணியாற்றத் தொடங்கி, வாழ்க்கையின் மற்றொரு முகத்தைச் சந்திக்கிறான். பல்வேறு மனிதர்களைச் சந்திப்பதும், அவர்களுடைய வாழ்க்கை அனுபவங்களைப் பார்ப்பதும் அவனுடைய மன உலகத்தை மேலும் மாற்றுகின்றன.

பினாங்கில் நடைபெறும் சில நிகழ்வுகள் தீபனின் உளவியல் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் முக்கியமானவை. குறிப்பாக, ஒரு பாலியல் தொழிலாளியிடம் அவன் மிகப்பெரிய தொகையை வழங்கியும் அவளால் நிராகரிக்கப்படுவது, அவனது ஆண்மையுணர்வுக்கும் தன்மானத்திற்கும் பெரும் அதிர்ச்சியாக அமைகிறது. பணம், அதிகாரம் அல்லது ஆசை மட்டுமே மனித உறவுகளைத் தீர்மானிக்க முடியாது என்பதை அவன் அந்நிகழ்வின் மூலம் மிகவும் வேதனையுடன் உணர்கிறான்.

இறுதியில் தீபன் தீபாவளியை முன்னிட்டு லூனாஸில் உள்ள தனது தாயைச் சந்திக்க வீட்டிற்குத் திரும்புகிறான். இந்தத் திரும்புதல் வெறும் இடமாற்றமாக அல்லாமல், அவனுடைய கடந்த காலத்தையும், தாயையும், தனது வாழ்க்கையையும் மீண்டும் எதிர்கொள்ளும் ஒரு உளப்பயணமாகத் தோன்றுகிறது.

நாவலின் மற்றொரு சிறப்பம்சம் அதன் கதை சொல்லும் உத்தி. நாவல் ஒரு பேத்திக்காக எழுதப்பட்ட கடிதத்துடன் தொடங்குகிறது. அந்தக் கடிதத்தின் வழியாகவே தீபனின் வாழ்க்கைக் கதை விரிகிறது. கதையின் முடிவிலும் அந்தக் கடிதத்தின் தொடர்ச்சியான இரண்டாம் பகுதி இடம்பெறுவது, தொடக்கத்தையும் முடிவையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் சுவாரசியமான உத்தியாக அமைந்துள்ளது.

கதையை நேர்கோட்டில் நகர்த்தாமல், ஆசிரியர் பின்னோக்கு உத்தியை (Flashback) மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார். நிகழ்காலத்திலிருந்து கடந்த காலத்திற்கும், கடந்த காலத்திலிருந்து மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்கும் கதை நகர்வதால், தீபனின் வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்கள் படிப்படியாக வாசகருக்கு வெளிப்படுகின்றன. ஆரம்பத்தில் புரியாத சில நிகழ்வுகளுக்கான காரணங்கள் பின்னர் தெரியவரும்போது, வாசகருக்குள் ஒரு புதிய புரிதல் உருவாகிறது.

அதிலும் முக்கியமாக, உளவியல் நாவலுக்குரிய ‘Stream of Consciousness’ எனப்படும் சிந்தனை ஓட்ட உத்தி கதையின் விரிவாக்கத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தீபனின் வெளிப்புறச் செயல்களை மட்டுமல்லாமல், அவனுடைய எண்ணங்கள், ஆசைகள், பயங்கள், அவமானங்கள், ஏமாற்றங்கள், பாலுணர்வுகள், தாழ்வு மனப்பான்மை, கோபம் மற்றும் தனிமை ஆகியவற்றையும் வாசகருக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டு வர ஆசிரியர் முயன்றுள்ளார்.

‘லீகாட்’ நாவலை வாசிக்கும்போது, தீபனின் தவறுகளை மட்டும் பார்த்து அவனை ஒரு குற்றவாளியாக மதிப்பிட முடியாது என்ற எண்ணம் ஏற்படுகிறது. அவனுடைய ஒவ்வொரு தவறுக்கும் பின்னால் அவமானப்படுத்தப்பட்ட ஒரு சிறுவன், புரிந்துகொள்ளப்படாத ஓர் இளம் மனம், அன்பையும் அங்கீகாரத்தையும் தேடிய ஒரு மனிதன் இருப்பதை உணர முடிகிறது.

இளையோர் குற்றச்செயல்கள் பற்றிப் பேசும்போது, அவர்களின் செயல்களை மட்டுமே குற்றம் சாட்டாமல், அந்தச் செயல்களின் பின்னணியில் இருக்கும் குடும்பம், பள்ளி, நண்பர்கள், சமூகச் சூழல், பொருளாதார நிலை மற்றும் உளவியல் அழுத்தங்கள் ஆகியவற்றையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற செய்தியை நாவல் வலியுறுத்துகிறது.

பல ஆண்டுகள் மாணவர்களுடன் பணியாற்றிய ஒருவராக இந்நாவலை வாசிக்கும் போது, இதில் சித்தரிக்கப்படும் பல சம்பவங்கள் வெறும் கற்பனையாகத் தோன்றவில்லை. இளம் பருவத்தில் மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் அழுத்தங்களையும், வெளியில் தெரியாத அவர்களுடைய மனப் போராட்டங்களையும் நாவல் நினைவூட்டுகிறது. குறிப்பாக, ஒரு மாணவனின் வெளிப்புற நடத்தையை வைத்து அவனுடைய முழு வாழ்க்கையையும் தீர்மானித்துவிடக் கூடாது என்ற உணர்வை இந்நாவல் வலுவாக ஏற்படுத்துகிறது.

மொத்தத்தில், ‘லீகாட்’ ஒரு இளைஞனின் குற்றப் பயணத்தைப் பற்றிய நாவல் மட்டுமல்ல; அந்தக் குற்றங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனதின் இருண்ட அறைகளைத் திறந்து காட்டும் ஓர் உளவியல் படைப்பு. தீபனின் வாழ்க்கையின் ஊடாக இளமைப் பருவத்தின் பலவீனங்களையும், சமூகத்தின் அழுத்தங்களையும், மனித மனத்தின் சிக்கல்களையும் ஆசிரியர் ஆராய்ந்திருக்கிறார்.

நாவலை முடித்தபின்னரும் தீபனின் வாழ்க்கையும் அவன் சந்தித்த அவமானங்களும் தவறுகளும் வாசகரின் மனதில் நீண்ட நேரம் தங்குகின்றன. அதுவே ‘லீகாட்’ நாவலின் மிகப்பெரிய பலம் என்று நான் கருதுகிறேன்.

ம. நவீனுக்கு எனது பாராட்டுகள்.இன்னும் பல ஆழமான படைப்புகளைத் தமிழ் இலக்கிய உலகிற்கு அவர் வழங்க வேண்டும் என வாழ்த்துகிறேன்.