லீகாட் நாவலைப் படித்து முடித்து விட்டேன்.

எப்போதுமே ஒரு நாவலைப் படித்து முடித்த பின் அதை எல்லா நேரங்களிலும் தியானித்து அசை போடுவேன். மாடு வருடத்தில் பிறந்ததால் அசை போடுவது எனக்குப் பழகிவிட்டது. லீகாட் எனக்கொன்றும் புதிய சொல் கிடையாது. லீகாட், செம்போய், மம்ப்போய் போன்ற சொற்கள் எனக்குப் பழகிப்போன சொற்கள்தான். நவீன் வாழ்ந்த அதே நிலப்பரப்பில், ஏறக்குறைய அதே காலக்கட்டத்தில் இன்னொரு முனையில் பிறந்து வளர்ந்ததால், இந்தக் கதையின் கதாபாத்திரங்களை என் வாழ்நாள் முழுவதும் அருகிலிருந்து கண்டிருக்கிறேன். என்ன, ஒரு ‘ஹாய்’, ‘ஹலோ’, ‘பாய்’ என்றவாறு அவர்களைக் கடந்து போயிருக்கிறேன். அவ்வளவுதான். எனவே இது புனைவென எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அதை முழுமையாகப் புனைவென்று ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் மறுக்கிறது.

ம. நவீனின் லீகாட் நாவல் என் கைகளுக்கு வந்து மூன்று வாரங்களாகிவிட்டன. நான் பெரும்பாலும் புத்தகங்களை மெதுவாகத்தான் வாசிப்பேன். உடனுக்குடன் வாசித்துவிட்டால், கொடுத்த தொகைக்கு ஒரேடியாகப் படித்து முடித்துவிட்டோமே என்ற எண்ணம் ஏற்படும்.

வாழ்வின் எத்தனையோ தேவைகளும் அதைச் சார்ந்த தேடுதல்களும் இருந்த போதிலும் மனதின் ஆழ் அடுக்குகளில் முதன்மை இடத்தில் விளங்குவது ‘பசி’ ஒன்றே. அதுவே மனித வாழ்வின் நகர்வைத் தீர்மானிக்கிறது. அதுவே ஒருவரை திக்குகளற்ற முடிவெளியில் அலைக்கழித்த வண்ணமும் இருக்கிறது. அதை முன்னிறுத்தியே வாழ்வின் சக்கரம் சுழல்கிறது.

ஒருவன் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம், எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம். ஆனால் அவை எல்லாம் அச்சக்கரத்தின் சுழற்சிகளே; அதன் எல்லைக்குள் அடங்குபவையே. உடல் என்பது முதிர்ச்சி அடையும்போது சிறுக்கிறது; உள்ளம் முதிர்ச்சியடையும்போது விசாலமடைந்து ஒளிர்கிறது. ஆனால் முதிராத மனம் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியில் நிலைக்கும்போது உண்டாகும் விளைவுகள் அபத்தமானவை. உள்ளம் நிற்க, உடல் மட்டும் ஓடும் முரண் நிலை இது. லீகாட்டின் மையம் அங்கிருந்து தொடங்குகிறது.

மலேசியாவின் முன்னணி எழுத்தாளர் ம. நவீனின் நான்காவது நாவல் ‘லீகாட்’.

இந்த நாவலில் வரும் பெயர்கள், தோட்ட வாழ்க்கை, பாத்திரங்கள், இடங்கள் எனப் பலதும் நவீனின் முன்னைய நாவல்களையும் சில சிறுகதைகளையும் நினைவூட்டினாலும் ‘லீகாட்’ நாவலுக்குள் செல்ல அதைத் தனியான படைப்பாகவே வாசிக்க வேண்டும். உலக இலக்கியங்களில் அப்படித் தங்கள் கதாபாத்திரங்களை பிற படைப்புகளில் உலாவ விட்டவர்கள் பலர் உண்டு. ​ஹோனரே டி பால்சாக், கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்கெஸ், வில்லியம் பால்க்னர் என பிற மொழியிலும் அசோகமித்திரன், ஜெயமோகன், யுவன், சீ.முத்துசாமி என தமிழிலும் சில உதாரணங்களைக் கூறலாம்.

சில எழுத்தாளர்களின் நாவல்களைத்தான் வெளியனாவுடன் வாசித்துவிட வேண்டுமென்று தோன்றும். எனக்கு அப்படி தோன்றும் எழுத்தாளர்களில் நவீனும் ஒருவர். நவீனின் நான்காவது நாவலான லீகாட்டை சிங்கையில் வெளியாவதற்கு முன்பே வாசித்துவிட்டேன்.

தனது முன்னுரையில் லீகாட் நாவல்தான் முதல் நாவலாக வெளிவந்திருக்க வேண்டும் என்று நவீன் குறிப்பிட்டுள்ளார். எனக்கும் அப்படியே நிகழ்ந்திருக்கலாமோ என்று தோன்றுகிறது. Coming off age நாவலான லீகாட் நாவலின் கதைநாயகன் தீபனையும் அவனது அக இருளையும் ஏற்கனவே சிகண்டியில் வாசித்திருப்பதால் அது என்னுள் பெரிதான பாதிப்பு எதையும் நிகழ்த்தவில்லை.

மிகவும் எளிமையான நடையிலும், வாசகர்கள் எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் வகையிலும் ‘லீகாட்’ நாவலைப் படைத்திருப்பது சிறப்புக்குரியது. கம்பத்து சூழல், இடைநிலைப் பள்ளிச் சூழல், பட்டணச் சூழல் என மூன்று வெவ்வேறு தளங்களில் கதையை நகர்த்தியிருப்பது நாவலுக்குச் சிறப்பான உயிரோட்டத்தை அளிக்கிறது.

பொதுவாக பெண்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுக்கு வந்தப் பிறகு பள்ளிக்கு விடுப்பு எடுத்து கொள்வார்கள். சடங்கு சம்பிரதாயம் எல்லாவற்றையும் விடுப்போடு முடித்துக் கொண்டு பள்ளிக்கு வருபவர்களின் முகம் பொழிவுடன் காணப்படும். அவள் அச்சுறுத்தப்பட்டுமிருப்பாள். ஆண்களோடு பேசுவது தொடங்கி உடைகள் வரை  வீட்டுப் பெரியவர்கள் எச்சரித்து அனுப்பி வைப்பார்கள். ஆண்களுக்கு ஏன் அவ்வாறான சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் நடத்தப்படவில்லை என்ற கேள்வி ஆண்களின் மனதில் எழாமல் இருக்காது. அந்த ஆழ்மனத்தின் அடக்கப்பட்ட உணர்வுகள் பேசுவது லீகாட் நாவல்.

வணக்கம்.

லீகாட்டை செப்பாட்டாக (cepat) வாசித்து முடித்துவிட்டேன். மூன்று நாள்களுக்குள் வாசித்து முடிக்க உற்சாகமும் உத்வேகமும் அளித்தது ஆசிரியரின் நடை. என்னுடைய தோட்ட வாழ்க்கையையும் பள்ளிப் பட்டறிவையும் (சூழல்) ஒத்திருந்ததாலோ என்னவோ… மேலும் ஆவலைத் தூண்டி வாசிக்க வைத்தது.

எழுத்தாளர் ம. நவீனின் நான்காவது நாவலான லீகாட் நாவலை ஒரே அமர்வில் வாசித்து முடித்தேன். ஒரு நல்ல புனைவு எப்பொழுதுமே பதில்களை வழங்குவதில்லை. வாழ்க்கை, மனித உளவியல் குறித்து கேள்விகளை எழுப்பும் என்பதை அனுபவமாகவே உணர்ந்திருக்கிறேன். லீகாட் நாவலை வாசித்து முடித்ததுமே தோன்றிய கேள்வி என்பது உடல் மட்டுமே ஆன காமத்தின் எல்லைத்தான் என்ன அதற்கான மீட்புத்தான் என்ன என்பதாக இருந்தது.

ம. நவீன் எழுதிய ‘லீகாட்’ என்ற உள்ளூர் தமிழ் நாவலை வாசித்து முடித்தேன். இந்நாவல் ஒரு சாதாரண இளைஞனின் வாழ்க்கைக் கதையாக மட்டும் அமைந்துவிடாமல், இளையோர் குற்றச்செயல்கள், சக மாணவர்களின் அழுத்தம், உடல் மற்றும் மனரீதியான வன்முறை, தனிமை, பாலுணர்வு, தாழ்வு மனப்பான்மை, அங்கீகாரத்திற்கான ஏக்கம் போன்ற பல்வேறு உளவியல் மற்றும் சமூகப் பிரச்சினைகளை ஆழமாகப் பேசுகிறது.