வாழ்வின் எத்தனையோ தேவைகளும் அதைச் சார்ந்த தேடுதல்களும் இருந்த போதிலும் மனதின் ஆழ் அடுக்குகளில் முதன்மை இடத்தில் விளங்குவது ‘பசி’ ஒன்றே. அதுவே மனித வாழ்வின் நகர்வைத் தீர்மானிக்கிறது. அதுவே ஒருவரை திக்குகளற்ற முடிவெளியில் அலைக்கழித்த வண்ணமும் இருக்கிறது. அதை முன்னிறுத்தியே வாழ்வின் சக்கரம் சுழல்கிறது.

ஒருவன் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம், எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம். ஆனால் அவை எல்லாம் அச்சக்கரத்தின் சுழற்சிகளே; அதன் எல்லைக்குள் அடங்குபவையே. உடல் என்பது முதிர்ச்சி அடையும்போது சிறுக்கிறது; உள்ளம் முதிர்ச்சியடையும்போது விசாலமடைந்து ஒளிர்கிறது. ஆனால் முதிராத மனம் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியில் நிலைக்கும்போது உண்டாகும் விளைவுகள் அபத்தமானவை. உள்ளம் நிற்க, உடல் மட்டும் ஓடும் முரண் நிலை இது. லீகாட்டின் மையம் அங்கிருந்து தொடங்குகிறது.

மலேசியாவின் முன்னணி எழுத்தாளர் ம. நவீனின் நான்காவது நாவல் ‘லீகாட்’.

இந்த நாவலில் வரும் பெயர்கள், தோட்ட வாழ்க்கை, பாத்திரங்கள், இடங்கள் எனப் பலதும் நவீனின் முன்னைய நாவல்களையும் சில சிறுகதைகளையும் நினைவூட்டினாலும் ‘லீகாட்’ நாவலுக்குள் செல்ல அதைத் தனியான படைப்பாகவே வாசிக்க வேண்டும். உலக இலக்கியங்களில் அப்படித் தங்கள் கதாபாத்திரங்களை பிற படைப்புகளில் உலாவ விட்டவர்கள் பலர் உண்டு. ​ஹோனரே டி பால்சாக், கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்கெஸ், வில்லியம் பால்க்னர் என பிற மொழியிலும் அசோகமித்திரன், ஜெயமோகன், யுவன், சீ.முத்துசாமி என தமிழிலும் சில உதாரணங்களைக் கூறலாம்.

சில எழுத்தாளர்களின் நாவல்களைத்தான் வெளியனாவுடன் வாசித்துவிட வேண்டுமென்று தோன்றும். எனக்கு அப்படி தோன்றும் எழுத்தாளர்களில் நவீனும் ஒருவர். நவீனின் நான்காவது நாவலான லீகாட்டை சிங்கையில் வெளியாவதற்கு முன்பே வாசித்துவிட்டேன்.

தனது முன்னுரையில் லீகாட் நாவல்தான் முதல் நாவலாக வெளிவந்திருக்க வேண்டும் என்று நவீன் குறிப்பிட்டுள்ளார். எனக்கும் அப்படியே நிகழ்ந்திருக்கலாமோ என்று தோன்றுகிறது. Coming off age நாவலான லீகாட் நாவலின் கதைநாயகன் தீபனையும் அவனது அக இருளையும் ஏற்கனவே சிகண்டியில் வாசித்திருப்பதால் அது என்னுள் பெரிதான பாதிப்பு எதையும் நிகழ்த்தவில்லை.

மிகவும் எளிமையான நடையிலும், வாசகர்கள் எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் வகையிலும் ‘லீகாட்’ நாவலைப் படைத்திருப்பது சிறப்புக்குரியது. கம்பத்து சூழல், இடைநிலைப் பள்ளிச் சூழல், பட்டணச் சூழல் என மூன்று வெவ்வேறு தளங்களில் கதையை நகர்த்தியிருப்பது நாவலுக்குச் சிறப்பான உயிரோட்டத்தை அளிக்கிறது.

பொதுவாக பெண்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுக்கு வந்தப் பிறகு பள்ளிக்கு விடுப்பு எடுத்து கொள்வார்கள். சடங்கு சம்பிரதாயம் எல்லாவற்றையும் விடுப்போடு முடித்துக் கொண்டு பள்ளிக்கு வருபவர்களின் முகம் பொழிவுடன் காணப்படும். அவள் அச்சுறுத்தப்பட்டுமிருப்பாள். ஆண்களோடு பேசுவது தொடங்கி உடைகள் வரை  வீட்டுப் பெரியவர்கள் எச்சரித்து அனுப்பி வைப்பார்கள். ஆண்களுக்கு ஏன் அவ்வாறான சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் நடத்தப்படவில்லை என்ற கேள்வி ஆண்களின் மனதில் எழாமல் இருக்காது. அந்த ஆழ்மனத்தின் அடக்கப்பட்ட உணர்வுகள் பேசுவது லீகாட் நாவல்.

வணக்கம்.

லீகாட்டை செப்பாட்டாக (cepat) வாசித்து முடித்துவிட்டேன். மூன்று நாள்களுக்குள் வாசித்து முடிக்க உற்சாகமும் உத்வேகமும் அளித்தது ஆசிரியரின் நடை. என்னுடைய தோட்ட வாழ்க்கையையும் பள்ளிப் பட்டறிவையும் (சூழல்) ஒத்திருந்ததாலோ என்னவோ… மேலும் ஆவலைத் தூண்டி வாசிக்க வைத்தது.

கொயோட்டி கதை அருமை. நாங்கள் வசித்த குடியிருப்புப் பகுதியில் ஸ்கங்க் மற்றும் ரக்கூன் நடமாட்டம் எப்போதும் உண்டு. வீட்டின் அருகே இருந்த மலையின் பெயரே கொயோட்டே ஹில்ஸ் தான். அடுத்தவர் பசிக்கு உணவிட்ட பழகிய தாய் மனதிற்கு அமெரிக்க வாழ்க்கை ஒரு பெரும் தடைச்சுவரென எழுந்து நிற்பதும், அதை மீறி கொயோடேவிற்கும் உணவிட்டு அன்னையென எழுந்து நிற்பதும் நெகிழ வைக்கிறது.

சாரதா