துறைசார்ந்த அறிவார்ந்த்தோர் தமக்கென்று ஒரு சட்டகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு துறைசார்ந்த படைப்பை மதிப்பீடு செய்வது வழக்கம்.  சங்க காலத்திலும் இந்த வழக்கம் இருந்தது.  புலவர்களின் படைப்பை விமர்சித்து கழகத்து தலைமை புலவர்கள் மதிப்பீடு செய்திருக்கின்றார்கள்.  நெற்றிக்கண் திறப்பினும் குற்றம் குற்றமே என்ற பரம்பரையும் இப்படி உருவானதுதான்.

ம.நவீனின் பேய்ச்சி நாவலை நான் இன்னும் வாசிக்கவில்லை. ஆனால், அதை விமர்சித்து புலனத்திலும் முகநூலிலும் பதிவுகள் வந்ததால் எல்லாவற்றையும் நிதானமாக வாசித்தேன். 

இலக்கியம் என்ற சொல்லின் பாரம்பரிய புரிதல்களில் உயர்ந்து நிற்பது இலக்குகளை உணர்த்த வேண்டும்; அவை இன்பம் செய்யவேண்டும். இந்தக் கட்டுக்குள்தான் இன்றுவரை இலக்கியம் படைப்போர் பலர் சுகமனநிலை போக்கில் அவற்றை அணுகிவருகின்றனர். இலக்கியத்தைப் போதை ஏற்றும் கருவியாகக் கொண்டு அதில் சுய இன்பம் தேடித்தேடி திளைக்கின்றனர்.

இப்பதிவு மதியழகன் நவீனுடைய நாவல் குறித்து எழுதிய விமர்சனக் கட்டுரைக்கானது.

முன்குறிப்பு: அது இலக்கிய விமர்சனமாக இருந்தால் கருத்து சொல்ல ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் அது இலக்கிய விமர்சனத்திலிருந்து வெளியேறி… ஒரு இலக்கியப்படைப்பு எப்படி இருக்க வேண்டும்?, என்ன தொழில் செய்பவர் எப்படி எழுத வேண்டும்? என்ற போதனைகளாக இருந்தன. அது குறித்த பதிவு மட்டுமே இது.

இது ஒரு மிக நீண்ட பதிவு. பொறுமையும் நேரமும் இருப்பவர்கள் தாராளமாக வாசிக்கலாம். நேரமில்லாதவர்கள், அவசரத்தில் இருப்பவர்கள் Just Ignore.

விளக்கம்

1. எனக்கும் நவீனுக்கும் மலேசியத் தமிழ் எழுத்து படைப்புகள் குறித்த சர்ச்சை இருப்பதை எல்லோரும் அறிவார்கள். கடந்த காலங்களில் நானும் நவீனும் எழுத்து படைப்புகள் குறித்து கடும் சண்டை போட்டுக் கொண்டதை முகநூல் வழியாக எல்லோரும் படித்திருப்பார்கள்.