ஊரைவிட்டு வெகுதூரம் தள்ளியிருக்கும் அரசமரத்தடியில், தனியே அமைந்திருக்கும் பிள்ளையார் கோவிலிலிருந்து தொடங்குகிறது மலைப்பாதை. ‘கோவில்’ என்று சொல்வது உயர்வுநவிற்சி. நாலடிக்கு நாலடி இருக்கும் மூன்றடி உயரப் பீடம். கூரையோ விளக்கோ இல்லாமல் தன்னந்தனியே அமர்ந்திருக்கும் பிள்ளையார். இடுப்புத்துணிகூடக் கிடையாது, பாவம். ஆனால், கீர்த்திக்குக் குறைவேயில்லை போல. பீடத்தின் மேலும், சுற்றிலும், நாணயங்கள் இறைந்து கிடந்தன. போகிற…
கைகளைப் பின்னால் மடக்கி, சிவப்பு நிற பாடிகான் ரக உடையின் ஜிப்பை சர்ரென இழுத்த மியாவின் முதுகைப் பார்த்தவுடன் முகத்தை வலப்புறமாகத் திருப்பிக்கொண்டேன். அறையின் விளக்கை மங்கச்செய்தால் தேவலாம்போல இருந்தது. வலப்புறம் இருந்த கண்ணாடியில் ‘போடி கிளிட்டரால்’ மினுங்கும் அவள் உடல் அசைவுகள் அமானுஷ்ய நடனம்போல தெரிந்தது. இடுப்பின் மெல்லிய சரிவு, பிட்டத்தின் அடர்ந்த வளைவாக…
பூட்டியிருந்த அலமாரியை ஏக்கமாகப் பார்த்த என்னிடம் பாட்டி சொன்னாள், ”எப்புடித்தான் உங்கப்பன் உன்னை தனியா அனுப்பிச்சானோ!” ரங்கநாயகி பாட்டி என் அப்பாவின் அம்மா. 96 வயதை நெருங்குகிறாள். எனக்கு வயதானால் அவளைப்போலத்தான் இருப்பேன் என அப்பா அடிக்கடி கூறுவார். “நான் வந்ததிலிருந்து இத நூறு வாட்டி கேட்டுட்டே. இன்னிக்கு கெழம்பும்போதும் கேக்குற,” என்றேன். திடீரென ஏதோ…
1 “எனக்க காசா தா லேய்,” என்று முத்துவின் காக்கிச்சட்டையை இழுத்துப் பிடித்துக் கசக்கியபடி கத்திக் கொண்டிருந்த தாமஸ்ஸை மற்ற சக ஆட்டோக்காரர்கள் அமைதிப்படுத்த போராடிக்கொண்டிருந்தனர். சண்டை ஓய்வதாகத் தெரியவில்லை. நீண்ட நேரம் பேருந்தும் வராததால் தயங்கிக் கொண்டே தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு அவர்களின் அருகே வந்த ராணி, “ண்ணே…! ஆட்டோ வருங்களா?” என்று சற்று…
“இன்டர்நேஷனல் டெர்மினல்?” ஆஜானுபாகுவாகத் தன் இருக்கையை நிறைத்து அமர்ந்திருந்த அந்த டாக்சி ஓட்டுநர் இதைக் கேட்டவுடன் உடனடியாக எனக்கு அப்பாவின் நினைவு வந்தது. அது ஓட்டுநரின் உருவத்தினாலா? அவர் கேட்ட கேள்வியினாலா? இவ்விரண்டும் எனக்கு உண்டாக்கிய பரபரப்பினாலா? ‘ம்’ என்று மட்டும் சொல்லி அலைபேசியைத் தட்டி மணியைப் பார்த்தேன். தாமதமாகிவிட்டது. இடது பக்கம் சாலை காலியாக…
கைப்பேசியிலிருந்து “சலாம் சாப்!” என்ற அலியின் குரல் எழுந்து வரும் பொழுதே தண்டவாளத்தில் இரண்டு இரயில்கள் எதிரெதிரே வருவது போல் அடுத்த முனையில் காரியாலய அலைபேசி ஒலித்தது. “மிஸ்டர்! உங்களைச் சந்திப்பதற்காக மஹுமூத் என்பவர் வந்திருக்கின்றார், அலி என்பவர் அனுப்பி வைத்ததாகக் கூறுகின்றார்,” வரவேற்பறையிலிருந்த பெண் கூறினாள். சட்டென்று அவன் குழம்பிப் போய் “கொஞ்சம் அமரச் சொல்லுங்கள்,” அவசரமாகக் கூறித் தொலைபேசியைத்…
குளிரே ஒரு போர்வையினைப் போல நகரத்தைப் போத்தியிருந்த டிசம்பர் மாதச் சனிக்கிழமை, சன்னலை மூடியிருந்த விரிப்புகள் காலை எட்டரை மணிக்கு எப்போதும் போலக் காற்றில் விலக (எதேச்சையாக நிகழ்கிறதா, இல்லை, ஒவ்வொரு முறையும் விலகி, வெளிச்சம் கண்களை உறுத்தும்போது எட்டரையென்று எண்ணிக்கொள்கிறேனா!) விழித்தேன். கண்கள் அழுத்தமான விசையொன்றால் மூடியிருந்ததைப் போலத் திறக்க மறுக்க, கூடவே கால்கள்…
“ஒவ்வொரு கவிஞனின் கவிதை உலகிலும் மையப் படிமங்களைக் கண்டுகொள்ள முடியும். கவிதையை ரசிக்க அது அவசியமா என்று கேட்கலாம். கவிதையை நாம் ரசிப்பதே அப்படியான படிமங்களின் வழியாகவே, நமக்குத் தெரிந்தும் தெரியாமலும்.” — எம். கோபாலகிருஷ்ணன் முன்னுரை ஒரு கவிஞரைப் புரிந்துகொள்வது, அவர் எழுதிய தனித்தனிக் கவிதைகளைப் புரிந்துகொள்வதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. அந்தக் கவிதைகளுக்குள் மீண்டும் மீண்டும்…
வீட்டின் நடுவே கூரையிலிருந்து கசிந்த துளிகள் கீழே வைக்கப்பட்டிருந்த அலுமினியப் பாத்திரத்தில் விழுந்தன. ஒவ்வொரு துளிக்குப் பிறகும் வீடு சிறிது நேரம் அமைதியாகி, அடுத்த துளியில் மீண்டும் ஒலித்தது. அந்த மங்கிய வெளிச்சத்துக்குக் கீழே பிரம்புப் பாயில் வயிற்றைக் கவிழ்த்துப் படுத்தபடி, உடைந்த பின்சக்கரமுள்ள பச்சை லாரியை அவன் முன்னும் பின்னும் தள்ளிக்கொண்டிருந்தான். சமையலறைக்கும் வரவேற்பறைக்கும்…
1 “வாழ்க்கைல எப்பவுமே நாம எடுக்குற சின்ன முடிவுக தான் பெரிய விஷயங்களா பாத்து நம்மள கொண்டு போகும்” என என் அப்பா அன்று சொன்னபோது, வீட்டு முற்றத்தில் விரிக்கபட்ட பாயில் அவரின் கையில் தலைவைத்து படுத்து நான் நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இன்று 33 ஆண்டுகள் கழித்து விண்வெளியில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் அணு உலையின் கண்ணாடி…
பள்ளி முடிந்து கோவில் வழியாக நானும் முட்டைக் கண்ணனும் வீடு திரும்பினோம். அவனை முட்டைக் கண்ணன் என்று அழைத்தால் தாக்கச் செல்வான். என்னிடம் மட்டும் கோபிக்க மாட்டான். என் மேல் அவனுக்குத் தனி அன்பிருந்தது. கோவிலுக்குப் பக்கத்தில் தகரத்தால் செய்யப்பட்டிருந்த கொட்டகை ஒன்றில் எங்கள் தோட்டத்து தேரைப் பூட்டி வைத்திருந்தார்கள். நானும் முட்டைக் கண்ணனும் தேர்…
வீட்டில் எவரும் இல்லை. மாசற்ற தனிமையை உணர வேண்டும் என்று உள்மனம் கோரியதால் மனைவியைக் குழந்தையுடன் கோவிலுக்குப் போகச் சொல்லியிருந்தேன். வாடகை ஆட்டோ ஒன்றில் அவர்களை அனுப்பிவிட்டு வீட்டிற்குள் வந்து மல்லாந்தபோதுதான் இவை அனைத்தும் அந்த நிழலின் திட்டமோ என்கிற சந்தேகம் மூண்டது. ஆனால் ஏனோ நான் அஞ்சவில்லை. பதற்றப்படவுமில்லை. பாயின் விளிம்பில் என் உடம்பை…
ராமகிருஷ்ணன் நிம்மதியாகத் தூங்கி இன்றோடு ஐந்து வருடங்கள் இருநூற்று பன்னிரண்டு நாட்கள் ஆயிற்று. படுக்கையில் நீட்டி உருண்டு கொள்ளக் கூட அவனால் முடிந்ததில்லை. ஒரு விரிசல் விழுந்த சுவர் போல இவன் அம்மாவின் உயிர் உடலோடு ஒட்டியும் ஒட்டாமலும் போன நாளிலிருந்து அப்படித்தான். இவன் சாயும் இடம், அம்மா உயிர் விடைபெறக்காத்திருக்கும் அந்தக் கட்டிலின் அருகே…
கால் முட்டிகள் இரண்டும் வலிக்கத் துவங்கியது. வலது முட்டியால் உடலைத் தாங்கிக் கொண்டு, இடதுகால் முட்டியைத் தளரச் செய்தேன். பின்னர் அந்தச் சலுகையை வலதுகால் முட்டிக்கும் கொடுத்தேன். மீண்டும் வலதுகாலைத் தரையில் ஊன்றி இடதுகாலைத் தூக்கும் பொழுது சற்றுத் தடுமாற என் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தான் சந்துரு. “கைய மேல தூக்கி வச்சி ஒழுங்கா முட்டி…
நனைந்த துணியைப் போலத்தான் மாலதியின் உடல் படுக்கையில் கிடந்தது. உடலில் எந்த அசைவும் இல்லை. கண்கள் மட்டும் மேற்கூரையைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. வாயில் சீறல் போன்ற மூச்சொலி எழுந்த வண்ணமிருந்தது. எவ்வளவு கெஞ்சியும் முடியாதென மட்டும் தலையை மெல்லிதாக அசைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய உடலை மூடியிருந்த மூன்று அடுக்கு உடைகளைச் சங்கரி கழற்றவும் நான் வேறு…
